De OV-fiets

Afgelopen weekend stond er weer eentje in de krant; een ingezonden klacht van een mevrouw die zeer verontwaardigd was dat ze geen OV-fiets mocht huren, terwijl ze toch écht een kortingskaart had.
De gemiddelde Nederlander klaagt gewoon graag, en over de NS heeft bijna elke Nederlander wel iets te klagen. Dus, als je pech hebt en een klapband krijgt, is je misère natuurlijk de schuld van de NS, want daar kan iedereen zich in vinden. Je hebt wel eens iets gehoord over een OV-fiets, dus dat lijkt wel een oplossing te zijn.
Maar, surprise surprise, ook daar gelden regels voor. Je moet namelijk een abonnement hebben. Op de site van OV-fiets staat dit ook aangegeven, maar hallo, je denkt toch niet dat we daar eerst op gaan kijken zeg, we hebben gewoon een fiets nodig! En een abonnement, wat is dat nou voor een belachelijk iets, dat gebruikt toch niemand? Behalve de bibliotheek, die mag het. Of de krant. Of je mobiele telefoonprovider. Of.. nou ja, maar niet voor een fiets, toch?

Nee, het is niet eerlijk. De oplettende mens die wél gewoon de regeltjes leest betaalt 10 euro per jaar, maar als je al een kortingsabonnement hebt dat niks met een fiets te maken heeft, dan is het natuurlijk volledig onterecht dat je dat ook zou moeten. De NS moet toch kunnen begrijpen dat je alleen maar even een fiets nodig hebt?

Als laatste wil mevrouw nog melden dat ze voor die 10 euro per jaar, liever gaat lopen. Daar ben ik het spoor even bijster. Als mevrouw de afstand ook kan lopen, dan heeft ze die fiets toch helemaal niet nodig? Wat is dan precies het probleem?

De moraal van dit verhaal: klagen over de NS is wel erg gemakkelijk, maar soms heeft de NS ook gewoon gelijk. Ik ben in ieder geval erg blij met de OV-fiets en vind het een goedkope, makkelijke en goed werkende manier om me van (bijna) elk station naar een adres te kunnen verplaatsen.

Lokfietsen

Ik las vandaag in het Brabants dagblad een artikel over een lok-methode om criminelen op te pakken. Daarin stond de volgende zin:  

"Een voorbeeld. De politie gebruikt een lokfiets om fietsendieven op heterdaad te kunnen betrappen.

De van GPS voorziene fiets wordt daarom niet op slot gezet.

Critici stellen dat de politie op de­ze manier diefstal in de hand werkt. Misschien zijn daders wel helemaal niet van plan om iets te stelen, maar kunnen ze de verlei­ding niet weerstaan als het ze op een presenteerblaadje wordt aange­boden. „Alleen het bordje ‘neem me mee’ ontbrak nog”, zei een ad­vocaat die in augustus een Tilburg­se fietsendief verdedigde."

Dit vind ik toch enigszins vreemd. Wil de advocaat nou zeggen dat als je je fiets niet op slot zet, dat hij dan gewoon gejat mag worden? En dat dat niet strafbaar is, omdat het niet gepland is? Dus: als je je spullen niet beschermt, dan worden ze openbaar eigendom. Schijnbaar.

Ik snap dat er verschil wordt gemaakt tussen lokken en uitlokken. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat iemand simpelweg vergeet om zijn fiets op slot te zetten? Of de fiets niet op slot zet omdat hij zo terug is, of omdat hij denkt dat zijn fiets wel op een veilige plek staat? Is dat dan gelijk uitlokken? En ben je dan dus gelijk medeplichtig aan het feit dat jouw fiets wordt gestolen? Volgens de redenering van de advocaat wel.

Een dief blijft een diep; of hij nou van tevoren bedacht heeft dat hij iets ging stelen, of niet. Het feit dat hij in verleiding komt doordat het hem echt makkelijk wordt gemaakt, doet niet af aan het feit dat hij een strafbaar feit pleegt. Dus als de politie op deze manier fietsendieven op kan pakken, lijkt mij dat een prima plan. 

Rrrraw Juice

Toen ik (opnieuw) begon met bloggen, zei ik iets over buzzen, product recensies en commercieel gezeik. Tot nu toe is daar nog weinig van terecht gekomen, omdat ik het nodig vond om over allerlei andere dingen mijn mening te geven. Maar in de oude doos liggen dus nog steeds die oude product-evaluaties te wachten tot ze gepubliceerd worden. 

Daarom bij deze de tweede uit het rijtje; Coolbest Raw Juice. Je weet wel, van die irritante reclames met die veel te enthousiast gast uit New Zealand die vers fruit gaat plukken en een paar verdwaalde Maori tegenkomt (Raw) en dan opeens op de Zuidpool staat (tenminste, ik denk dat het de Zuidpool is, want de Noordpool is zo ver vliegen vanaf Nieuw-Zeeland, zeker als je vers fruit bij je hebt) om z’n vers geperste Raw Juice koel te houden. Deze dus:

http://www.youtube.com/watch?v=3OavXK4Z32g

Deze campagne vond plaats in het voorjaar van 2011. Het goede nieuws: Raw Juice staat nog steeds in de schappen van de supermarkt. Schijnbaar vond testend Nederland het lekker. En dat was het ook. Je moet wel van stukjes in je drinken houden (het heet niet voor niks ‘raw’ juice), maar het smaakte heel gezond. Het doet een beetje aan als een smoothie. Één van de belangrijkste kritieken op het drankje was dat de dop veel te moeilijk open ging, maar ik ga er vanuit dat Coolbest dat ondertussen heeft verholpen. 

Ik persoonlijk heb ook nog wel een kritiek. Want hoewel ik wel van stukjes in mijn drinken houdt en het ook echt wel lekker vond, koop ik het toch nooit. De reden hiervoor is simpel: Coolbest Raw Juice staat (tenminste bij de Albert Heijn) in het schap met smoothies en verse fruitsappen. Gezien de aard van het product is dit een logische keuze. Maar, op het moment dat ik voor dit schap sta, ben ik op zoek naar een vers fruitsapje. Dat is gezond, lekker en je weet precies wat erin zit, namelijk: fruit, en niet meer dan dat. In Raw Juice zit precies hetzelfde. De reden dat ik toch niet voor Raw Juice kies, is ten eerste dat ik er de toegevoegde waarde niet echt van inzie. Het is een bestaand product, alleen dan met een (merk)naam. Maar hoeveel zegt een merk in het geval van puur fruit? Het is misschien iets grover dan een gewoon fruitsapje, maar dat vind ik niet per se een voordeel. Ik kies voor fruitsap als ik mijn vitamientjes vloeibaar binnen wil krijgen, en voor fruit als ik ze liever in vaste vorm heb. Een tussenweg hierin vind ik persoonlijk overbodig. Een ander nadeel van Raw Juice is het formaat van de fles. In een fles Raw Juice zit 750 ml. In de flesjes fruitsap die ik koop zit 500 ml. Die 500 ml bevat genoeg fruit voor een dag (staat gelijk aan 2,5 stuk fruit) en is daarbij een standaard ‘meeneem’ maat. Een fles van 750 ml drink je niet in één keer leeg, neem je niet mee, maar laat je in de koelkast staan. Wat gebeurt er als ik dat doe? Ik vergeet na één glas dat het in de koelkast staat, kom daar 2 weken later weer achter en dan is het bedorven. Zonde.

Een voordeel van Raw Juice is wel dat het verkrijgbaar is in twee smaken die niet verkrijgbaar zijn als ‘gewoon’ fruitsapje. En de fles ziet er ook wel gezellig uit. En vooruit, het is gewoon best wel lekker. En eens ‘iets anders’, hoewel die slogan al bezet is door Senseo. Of jullie het moeten proberen? Tja, zie maar wat je met deze informatie doet.

Peer Gynt

Hallooo! Mag ik even reclame maken? Ja, dat mag ik, want dit is mijn blog en ik mag hier schrijven wat ik wil. Hahaa!

Ik wil jullie even aan iemand voorstellen. Zijn naam is Peer. Peer houdt van zichzelf. Peer houdt niet van confrontaties. En Peer zoekt. Naar zichzelf, naar zijn lot en naar liefde, in de ruime zin van het woord. Peer is voorbestemd voor iets groots, althans dat denkt hij zelf. Alleen wat, daar moet hij dus nog even naar zoeken.
Nadat Peer een bruid heeft gekaapt, die niet van hemzelf was, vlucht hij weg van zijn geboortedorp, op zoek naar iets groots. Misschien gaat hij keizer worden, of prins.
Op zijn zoektocht naar dat grote, komt hij van alles tegen. Trollen die hem best een deel van het rijk willen geven, maar dan moet hij zich wel aanpassen. Zakenlui, waarin Peer uiteraard het meest succesvol is maar eventjes niet weet wat hij dan precies met zijn succes gaat doen. Behalve keizer worden natuurlijk, dat blijft erin. Een stel geleerden, die toch niet zo geleerd blijken te zijn. En een heel stel vrouwen, die Peer stuk voor stuk verleidt, maar die hij toch niet zo goed lijkt te begrijpen.
Om uiteindelijk uit te komen bij een knopengieter, die Peer wil omsmelten omdat Peer in feite niks is. Hij heeft niks, hij kan niks. Peer vindt dat hij toch echt zichzelf was, maar moet dat nog wel even zien te bewijzen. En dan komt hij zijn jeugdliefde weer tegen, om tot de conclusie te komen dat hij heel eventueel, misschien, gewoon thuis had moeten blijven.
Maar dan hadden we geen verhaal gehad, en geen voorstelling. Voorstelling? Ja, voorstelling! Ben je benieuwd naar het hele verhaal? Of wil je mij gewoon graag op het toneel zien staan? Nou, dat kan!
Peer Gynt speelt van 4 t/m 12 augustus op Festival Boulevard in Den Bosch, en van 25 t/m 28 augustus op Cultura Nova in Heerlen. Dus bestel snel je kaartjes en komt dat zien!

Voor Festival Boulevard: http://www.festivalboulevard.nl/programma/programma-2012/het-zuidelijk-toneel-peer-gynt

Voor Cultura Nova: http://www.parkstadlimburgtheaters.nl/voorstellingen/detail/1178/peer-gynt-het-zuidelijk-toneel

Regie: Matthijs Rümke
Spel: Ruben Brinkman, Nanette Edens, Sanne den Hartogh, Han Kerckhoffs, José Kuijpers, Lotte Noordanus, Marcel Osterop, Xander van Vledder
Koor: Marielle Baijens, André van Bentum, Rina van Bergen, Ton Bezemer, Jaap Bierman, Rik van den Borne, Jorien Buijs, Keimpe Burghout, Martijn Dirkx, Koen van Dooren, Stephany Gerrits, Lida Hagenaars, Marion de Hoon, Marco van den Hout, Marjolijn Huijsmans, Marijke Jonkers, Veerle Kleijntjens, Helmie Koekkoek, Richard Koekkoek, Jenetta de Konink, Yvonne Lewin, Linda Mur, Daphne van Noorloos-Hakkaart, Edwin Nous, Chiara Otten, Teja Pauëlsen, Astrid Rommens, Petra Ruijsink, Joyce Schijf, Eric Schopman, Marjolein Simons, Emilie Smeets, Sjef Smid, Myrna Spil, Jacky van der Vleuten, Nelie Vos, Lindy van Vught, Pien van Welbergen

The new timeline

Bejubeld en beklaagd, zoals bijna elke nieuwe feature die Facebook zonder overleg (jaja, zonder overleg, meneer Zuckerberg. Dus of je bij je volgende nieuwe introductie wel even wil vragen of alle miljoenen gebruikers het ermee eens zijn) heeft geïntroduceerd: de timeline. Waar was het voor nodig, overzicht kwijt, andere privacy-instellingen terwijl je zelf niks hebt veranderd en 'ik klikte er per ongeluk op maar ik hou niet van verandering'. Het grootste deel van de Facebook-gebruikers was het er niet mee eens, want alles werkte prima zoals het was. Ik, met mijn Nokia uit het jaar 0, laptop die bijna uit elkaar valt, tv met beeldbuis en stereo die ook nog gewoon cassettebandjes afspeelt, zou het hier naar verwachting mee eens zijn.

En dat was ik ook, voor heel eventjes. Tot ik toch maar besloot om de new timeline te installeren, en ontdekte wat je er allemaal mee kon. Veel! Heel veel! Ik kon al mijn hele leven op internet zetten, maar nu ook nog in chronologische volgorde! Ik kon foto's van vrûgah toevoegen en in het goede jaar in mijn timeline zetten. En, nog leuker, daar ook nog mensen in taggen, 'weet je nog'? Ik kon achievements toevoegen, want hoe leuk is het om de wereld te laten zien wat je allemaal bereikt hebt in je leven (al is het maar het beklimmen van een vuurtoren. Hee, ik was 4, weet je wat een prestatie dat dan is)! Ik kon laten zien wanneer ik mijn diploma's heb behaald, mét een foto daarbij (klein gemis: waar is de optie 'veterstrikdiploma gehaald'?), ik kon mijn nieuwe familieleden toevoegen (beetje jammer dat dat alleen kan als die Facebook hebben; en nee, mijn neefje en nichtje kunnen nog niet typen), mijn nieuwe huisdieren (en dat is vrij breed interpreteerbaar), en mijn new diseases (seriously Mark? Ik deel veel met de wereld, maar er zijn grenzen).

Ik hoor het jullie denken: 'Wat kan mij het nou schelen dat jij een roze pony hebt geadopteerd?' Nou ja, zolang er mensen op de 'like'-button blijven klikken, blijf ik in ieder geval denken dat ik een superinteressant leven heb. Vind ik leuk!

Ja, sinds de nieuwe timeline staat niet alleen mijn hele huidige leven op internet, maar gewoon mijn hele leven. Of dat goed is? Geen idee. Hoe dan ook zijn er op dit moment slechts 319 vrienden (die echt niet allemaal mijn vrienden zijn maar wel mensen die ergens, op een bepaald punt in mijn leven, mijn pad hebben gekruist) die toegang hebben tot mijn volledige leven en geen 6 miljard. Dan zou je nog het argument aan kunnen voeren dat je toekomstige werkgever zeker naar je Facebook profiel gaat zoeken, maar wat dan nog? Die gaat echt niet denken 'oh, jij had 20 jaar geleden een stomme trui aan, jou nemen we niet aan hoor'. Je blijft altijd nog zelf de controle houden over wat je op je Facebook zet. Ja, die privacy-instellingen zijn misschien veranderd, en ik wil niet zeggen dat ik het daar mee eens bent, maar je telefoonnummer is niet opeens zichtbaar voor heel de wereld als jij niet eerst zelf je telefoonnummer op internet zet. Wat mijn profiel nu laat zien is dat ik ook maar een mens ben; dat lijkt me niet zo'n groot probleem.

Maar even terug, de timeline dus. We houden toch allemaal van herinneringen ophalen (nou ja, bijna allemaal), en daar springt de timeline op in. Vroeger, en nu. Het laat zien wie je bent en hoe je jezelf bent geworden, in plaats van een momentopname. Wat je deelt en met wie heb je, net als voor de timeline, nog steeds zelf in de hand. Dus je kunt ook nog steeds inbrekers uitnodigen door even te melden wanneer je op vakantie gaat en dat op 'public' te laten zien. En mét de nieuwe timeline kan je dan ook nog eens precies aangeven op welke dagen je weg bent. Doe ermee wat je wil!

Fucking with the mind

Ik, als marketing student, wordt natuurlijk niet beïnvloed door reclames. Ik ken de trucjes, ik weet hoe marketeers fucken met mijn mind, en ik hou ervan om slechte reclames af te kraken. Dus.
Toch liggen er 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast. 3 pakken. Ik drink bijna nooit frisdrank, met uitzondering van bij mijn avondeten. Dus waarom liggen er dan 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast?

Simpel: het derde pak was gratis. In principe had ik maar 1 pak nodig, maar ja, ik ben ook maar een Nederlander. Als dat derde pak gratis is, dan koop ik het tweede er gewoon bij. Met als resultaat: ik moest de koelkast uit gaan ruimen omdat die pakken er anders niet bij pasten; ik ga meer frisdrank drinken dan normaal omdat die pakken er nu eenmaal toch liggen en het zonde is om ze weg te gooien (dat is helemaal niet gezond); ik heb zojuist betaald voor een pak Dubbelfrisss dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had.

Ondertussen heb ik de illusie dat ik zojuist geld heb bespaard, terwijl ik 92 cent (jahaa, schokkend bedrag) heb uitgegeven die ik zónder aanbieding niet uit zou hebben gegeven. En het product dat ik ervoor heb gekregen zou ik anders niet hebben gemist. En ik moet nu weer een extra keer naar de sportschool (haha, natuurlijk).

Ik, als marketing student, wist bij de aankoop van mijn 3 pakken Dubbelfrisss al dat één of andere marketeer een trucje met mij uithaalde. Ik koos ervoor om mij hier gewoon door te laten beïnvloeden. Is er nog iemand die wil beweren dat hij/zij nooit, maar dan ook nooit, wordt beïnvloed door marketing? Ik geloof het niet!

Gelukkig zitten er ook voordelen aan deze aanbieding. Ik kan nu mijn sporadische gasten laten kiezen wat ze willen drinken in plaats van ze een glas ranja voor te zetten. Er is trouwens een nieuwe smaak: mandarijn-banaan, lekker hoor!

LONDON BABY!

"That's not gonna get annoying."
"LONDON BABY!"
"Okay, I was wrong."
-Joey & Chandler in FRIENDS-

Ooit geïntroduceerd in Friends en tegenwoordig een veelgehoorde kreet. Althans, in mijn kennissenkring. 'London Baby'. Want bij London, hoort baby. Gewoon London klinkt saai. Gewoon London is niet saai. London is geweldig. Vandaar dat ik er ook voor de vijfde keer heen ga. London verveelt niet. En London's calling.

Waarom? In London heb je parken. Veel parken. En die zeldzame keer dat het dan goed weer is (oké, London heeft ook nadelen; je hoeft er niet heen te gaan voor de zon, I'll admit) wordt daar ook zeker gebruik van gemaakt. Als Nederlander sta je even verbaasd te kijken dat er in die parken strandstoelen staan waar je gratis gebruik van kan maken. Ja, GRATIS. Het bestaat.
 London heeft West End. In Nederland moet je wachten tot Joop bedenkt dat ie een musical naar Nederland gaat halen, en dan hopen dat ie in de buurt komt, dat je er kaarten voor kan krijgen, dat ie niet gecancelled wordt, en dat de datum waarop ie in de buurt speelt goed uitkomt. In London staan gewoon tientallen musicals tegelijk, en die staan er rustig 10 jaar. Kies maar uit wanneer je waarheen gaat. En ik als musicalliefhebber kan die optie erg waarderen.
London heeft Wimbledon. Wimbledon is awesome. Voor de hele ervaring moet je de avond van tevoren in de queue gaan staan (Engelsen houden van queuen. Het liefst zo vaak mogelijk. En netjes hè, een rij is een rij, en geen zooitje mensen dat dwars door elkaar staat. Ook dát bestaat), ontbijten met een broodje hamburger (om 6.00am), een kaartje bemachtigen voor het Centre Court, eenmaal binnen nog meer queuen, en als je bedenkt een drankje te gaan kopen (Pimm's, zoals het de echte Brit betaamt) mag je gewoon nog een keer queuen. En waag het niet te queue-hoppen, want dat vinden ze niet leuk. Vervolgens moet je heel hard hopen dat het niet regent (a long shot, want het bijft London) en mocht het dat wel doen en je hebt géén Centre Court ticket: geen nood. Je kan gewoon nóg een keer queuen voor de resale boot om alsnog je ticket te bemachtigen.
London heeft Starbucks. Ja, Nederland ook, maar daar moet je (nou ja, ik) eerst minstens een uur voor reizen. London heeft een Starbucks op elke hoek van de straat. Letterlijk. Persoonlijk hoogtepuntje: de Starbucks op Petty Wales, met daarnaast een Subway (de broodjeszaak) én een Ben & Jerry's scoopshop. Wat gelijk nog een reden is om van London te houden: ze hebben Ben & Jerry's scoopshops (ja in Nederland ook, maar dat is nog langer dan een uur reizen).
In London spreken de mensen Engels. En dus kun je ze verstaan. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Fransen of Spanjaarden, die weigeren zich voor de rest van de wereld verstaanbaar te maken. Irritant! London heeft een tube-system van heb ik jou daar. Dat houdt in dat je in maximaal een half uur van de ene naar de andere kant van de stad kunt reizen, en daarbij maximaal 3 minuten op je metro moet wachten. Als je moet overstappen wordt dat netjes omgeroepen; overal in de stations staan bordjes met routes naar de uitgang of de andere lijnen, en alle lijnen hebben kleurtjes zodat je alleen maar hoeft te onthouden welke kleur lijn je moet hebben (supermakkelijk, dan snappen de Fransen en Spanjaarden het ook!). En met je Oystercard (een soort OV-chipkaart, maar dan zonder daluren en gehackte versies enzo) kan je zo doorlopen; even voor de lezer houden en het poortje gaat open. Mocht je vast komen te zitten, dan staan er genoeg vriendelijke mannetjes die je helpen. Of nou ja, mannetjes.

Want oké, ook London heeft z'n minpuntjes. Britten zijn beleefd. Maar niet leuk beleefd, nee, te beleefd. En daardoor komen ze niet echt warm en vriendelijk over. Probeer vooral niet om gezellig een gesprekje met een random Brit aan te knopen, want hij kijkt je waarschijnlijk raar aan (rare toeristen). Britten blijven liever op zichzelf. Overigens, als je ze de weg vraagt zullen ze je gewoon antwoord geven hoor, don't be afraid. Want ja, ze zijn toch beleefd.
Bijkomend nadeel: Britten zijn over het algemeen niet de knapste mensen die er op deze wereld rondlopen. Maar ach, daar kunnen ze ook niks aan doen.
London heeft nog steeds de pond. Heel authentiek natuurlijk, maar tegelijk ook heel vervelend. Je moet je eurootjes omwisselen, en je krijgt er minder voor terug. Want London is DUUR! En dat is dan ook echt het grootste nadeel aan London. Dus na zo'n weekje vakantie in London, kom je blut terug. Helaas.

Goed, ondanks dat ga ik weer een weekje genieten van het Britse leven. Van Wimbledon, West End en Starbucks. Duimen jullie allemaal even voor me dat het zonnetje schijnt? Tot volgende week!

You're amazing, just the way you are

Ach ach, wat een domper hè. Ze hebben niet één punt binnen gehaald op het EK. Ik zeg 'ze', want het is alleen 'we' als we winnen. En aan ons, de supporters, lag het niet hoor. Wij hebben ons best gedaan.

Wie ook erg hun best hebben gedaan (wauw, wat een bruggetje hè!) zijn de mensen van studententheatervereniging De Koffer. Want nu heel Nederland, inclusief een stelletje voetballers, in een dipje zit, komen zij een lichtpuntje brengen. Want, laten we wel wezen, ook al gaat alles niet altijd zoals we het willen, foutjes horen erbij. Maar ondanks dat zijn we toch allemaal amazing; just the way we are.

Ben je daar nou nog niet van overtuigd? Kijk het onderstaande filmpje maar, en je zult er niet meer aan twijfelen. Speciaal voor jou:

Twitter vs. Facebook

As promised: de reden waarom mijn Twitter openbaar is en mijn Facebook niet. 

Zoals ik al zei, vind ik Twitter een ontzettend leuk marketing-medium. Het leukste eraan vind ik dat het two-way communication is en dat iedereen op een (soort van) gelijk niveau staat. Je praat als individu met bedrijven, misschien met beroemde personen, met merken... En niet alleen als groep, maar ook één op één (met behulp van zogeheten 'mentions'). Zo ben ik ondertussen gewend dat als ik een klacht op Twitter gooi over een winkel of merk en ik daarbij maar de juiste 'hashtags' gebruik, ik daar vanzelf een reactie op krijg (wat meestal ook zo is). Ontzettend handig, niet alleen voor mij, maar ook voor het bedrijf. Want ik heb het gevoel dat ik gehoord wordt, en het bedrijf kan reageren op mijn klacht en er iets aan doen om verdere (imago)schade te voorkomen. Zodra je Twitter op 'privé' zet, is het hele idee van Twitter weg, want dan kunnen alleen je vrienden het lezen (en we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat tussen je vrienden niet die partijen zitten waar je klacht over gaat). En voor de dingen die je alleen aan je vrienden wilt laten lezen, hebben we Facebook al.

Waarom dan niet Facebook op openbaar zetten? Simpel: op Facebook staat veel meer privé-informatie, zoals foto’s, evenementen, likes en dergelijke. Dat hoeft dus niet heel de wereld te zien. En af en toe wil ik ook eens iets op internet kunnen gooien dat niet heel de wereld hoeft te lezen. Daarbij staat op Facebook zoveel informatie dat het voor bedrijven veel lastiger is om adequaat te reageren op alles wat er gezegd wordt op profielen van mensen. Twitter is wat dat betreft veel overzichtelijker, ook door de eerdergenoemde hashtags. 

Dus, het is duidelijk: Facebook voor dingen die niet heel de wereld hoeft te weten, dingen waarop ik geen antwoord hoef van de betreffende partij (zolang die betreffende partij geen vriend is), dingen waarvoor Twitter niet handig is (groepsgesprekken, foto’s, mails). En Twitter voor alles wat openbaar is, voor communicatie met niet-vrienden en bedrijven, voor algemene vragen waarvan ik nog niet weet wie daar een antwoord op gaat geven.

Dan wil ik gelijk nog iets melden over mensen die hun Twitter koppelen aan hun Facebook: als ik je tweets wil lezen, dan volg ik je wel op Twitter! Ik hoef niet alles twee keer te lezen. Het zijn twee verschillende media, bedoeld voor verschillende dingen (zoals hierboven uiteengezet), gebruik ze dan ook zo. Dit geldt overigens niet voor bedrijven, ik kan me voorstellen dat die zoveel mogelijk mensen willen bereiken en daarom hun tweets laten doorplaatsen op Facebook. Tijdsbesparing, en dat soort dingen. Dat is geen excuus voor de rest van de wereld, want 99% van de tweets bevatten geen nuttige informatie waarvan het van belang is dat het zoveel mogelijk mensen bereikt. 

Nou, dat was dan de beloofde blog over het onderscheid in berichten tussen Twitter en Facebook. Ik ben heel benieuwd naar de tegenargumenten, vooral van de mensen die hun Twitter wel op privé hebben staan: waarom hebben jullie dat?

Jekyll & Hyde en het mysterie van Lisa

Naast dat ik van Roger Federer hou (hij mag vandaag weer, tegen Mahut. Goooo Roger!!), hou ik ook van musicals. Gisteravond heb ik de musical ‘Jekyll & Hyde’ van On Stage Tilburg gezien, een studentenamateurmusicalvereniging (Scrabble-woord). Deze speelde in de Koepelhal, wat uiteraard een prima locatieis voor een thrillermusical. Nu heb ik twee jaar geleden ook een musical van On Stage gezien (Bad Girls), die ook leuk was, maar toch ook duidelijk een amateurmusical. Nu moet ik zeggen dat de vereniging in die 2 jaar behoorlijk vooruit is gegaan; want wat konden de spelers zingen, en wat zat de choreografie goed in elkaar! En dan wil ik nog even tegen Steven Loeffen in het bijzonder zeggen: Wat knap! 2 personages, complete opposites, en ik geloofde ze allebei. 

Maar goed, na deze minirecensie wil ik overgaan op de reden van deze blog. Want nadat ik de musical had gezien, vroeg ik me toch één ding af: Wat is nou precies de toegevoegde waarde van de verloofde van Henry Jekyll (Lisa) in het verhaal? Voor de mensen die het hele verhaal niet kennen, hier even een hele korte samenvatting: Henry Jekyll is ervan overtuigd dat ieder mens bestaat uit goed en kwaad en dat hij dat kan scheiden, maar hij mag van de kerk geen experiment op iemand uitvoeren om dit te testen. Hij besluit het dus maar op zichzelf uit te testen, is opeens zowel goede Henry Jekyll als kwade (alter-ego) Edward Hyde, wordt verliefd op hoer Lucy (zowel Henry als Edward, overigens) en gaat dus trouwen met Lisa (op wie hij dan ook wel verliefd zal zijn, Henry tenminste). 

De kern van het verhaal is dus ‘goed vs. kwaad’. Henry wil af van zijn kwade alter-ego Edward Hyde, hij wil graag samen zijn met Lucy (als Henry) maar is tegelijk bang dat hij haar zal vermoorden (als Hyde). Oh, en erg handig is het ook niet, want hij is dus verloofd. Nou zou een logische verklaring voor de aanwezigheid van verloofde Lisa kunnen zijn, dat er een tweestrijd in het verhaal zit: Wil Henry nu iets met Lucy, of met Lisa? Maar die tweestrijd is er dus helemaal niet. Henry worstelt al genoeg met zichzelf en met Lucy’s veiligheid alleen, om nog tijd over te hebben om te worstelen met het dilemma Lucy-Lisa. Ik heb Henry Jekyll niet één keer zien twijfelen of hij naar Lisa of naar Lucy zou gaan. Dus Lisa staat ergens op de achtergrond wel te zingen hoeveel ze van hem houdt, maar daar doet niemand iets mee. Totaal onbelangrijk.  

Hier volgt een spoiler: Uiteindelijk wordt Lucy vermoord door Hyde, waar Henry Jekyll niet zo blij mee is. (Lisa blijft overigens gewoon leven). Henry wordt vermoord op zijn eigen bruiloft (nee, dat vind ik niet genoeg reden voor de aanwezigheid van Lisa, dat had ook prima op een ander evenement gekund) en ehh.. Nou, geen happy end.

Dus, bij deze mijn grote vraag: Kan iemand mij uitleggen waarom het personage Lisa aanwezig is in deze musical (en het nota bene nog een hoofdrol is ook)? Want ik snap het niet...

Roger Federer: Hero. Legend.

Ik hou van tennis. Niet dat ik in de afgelopen 6 jaar vaker dan 10 keer een racket in mijn handen heb gehad, maar toch. En ik hou vooral van Roger Federer. Uiteraard puur platonisch. Ik hou van de manier waarop hij tennist, de manier waarop hij de tennisregels en umpire respecteert, de manier waarop hij omgaat met zijn fans, de manier waarop hij lacht... Je zal Federer nooit (meer) uit frustratie een racket kapot zien slaan, boos zien worden op de scheidsrechter, of zijn emoties zien tonen tijdens een wedstrijd. Hij doet dat waarvoor hij op de baan staat: tennissen. En vaak ook nog winnen. Gracieus, onvoorspelbaar, en briljant goed. En hij heeft geen raar bijgeloof waardoor hij niet op lijnen mag lopen, om maar een voorbeeld te noemen.

Terwijl Djokovic en Nadal het ontzettend druk hadden met klagen over blauw gravel in Madrid, was Federer gewoon aan het spelen, haalde hij als enige van de top 3 de finale, en won het toernooi. Nou is hij niet de jongste meer (30, nouhou, schokkend), maar aan iedereen die dat een goede reden vindt om maar eens te retiren: waarom in godsnaam? Omdat hij nog steeds nummer 3 van de wereld is (2 weken geleden zelfs weer eventjes nummer 2) en moeiteloos spelers van de baan speelt? Als iemand wel een goede reden heeft: ik hoor het graag!

Dan wil ik nu nog graag een opsomming geven van redenen waarom Federer zo geweldig is. Hij heeft bijvoorbeeld een heel aantal records op zijn naam staan.
1. Hij won 16 grand slams, meer dan wie dan ook.
2. Hij won Wimbledon 5x achter elkaar; alleen Björn Borg kreeg dat ook voor elkaar (en William Renshaw, maar die telt niet meer, want toen waren de regels raar).
3. Federer is de enige die in een Grand Slam finale een 'Bagel' set heeft gewonnen (6-0), en dat 3x!
4. Federer is de enige die alle Grand Slams een keer in straight sets heeft gewonnen.
5. Federer heeft 23 Grand Slam finales gespeeld, meer dan wie dan ook.
6. Federer is de enige die het 3x voor elkaar kreeg om in 1 jaar in de finales van alle 4 de Grand Slams te staan.
7. Federer is de enige die in 10 Grand Slam finales achter elkaar stond.
8. Federer is de enige die de ATP-finals meer dan één keer ongeslagen heeft gewonnen (5x zelfs).
9. Federer heeft de meeste ATP World Tour Masters 1000 Finals gespeeld van iedereen, namelijk 32!
10. Federer heeft 237 weken achter elkaar op nummer 1 gestaan in de ATP-ranking, meer dan wie dan ook.
11. Federer stond in totaal 285 weken op nummer 1, net 1 week minder dan de recordhouder Pete Sampras.
12. Federer won 65 wedstrijden achter elkaar op gras, en 56 achter elkaar op hardcourt, meer dan wie dan ook.
13. Federer won 51 titels op hardcourt, meer dan wie dan ook.
14. Federer is de enige die in 1 jaar 5 verschillende soorten toernooien won (Grand Slam, ATP World Tour Finals, Masters 1000, World Tour 500 & World Tour 250). Dat deed hij 4x.

Nou, dat waren de feiten. En dit is dan nog maar een selectie van de achievements van Roger Federer. Het lijkt me duidelijk: You gotta love Roger. En wat mij betreft, tennist hij nog lekker door de komende 10 jaar.

Sportlife Clash

Zoals aangekondigd hier de eerste buzz-blog. Uit de oude doos, namelijk uit 2007. 

Het allereerste product ooit dat ik mocht buzzen, was Sportlife Clash. Nu ben ik er vrij zeker van dat bij de naam ‘Sportlife Clash’ de meesten van jullie denken: ‘Wat?’ Dit product is in 2007 op de markt gebracht, met een grote marketing campagne eraan vast, en waarschijnlijk ook nog in 2007 weer van de markt gehaald. Het sloeg namelijk niet echt aan.

Het waarom hiervan is niet zo moeilijk te bedenken. Maar laat  ik eens bij het begin beginnen. De buzz-campagne van Sportlife Clash was op zich een hele leuke. Als lid van het testpanel kreeg je 30 pakjes kauwgom in 3 smaken (oh ja, het is dus kauwgom, maar goed, dat is bij het merk Sportlife natuurlijk wel te verwachten), een lading kleine zakjes en een stapel briefjes met een link erop. Je stopte vervolgens de kauwgom met een briefje in een zakje, en stopte deze zakjes bij zoveel mogelijk mensen in jaszakken, tassen, auto’s, of waar je maar wilde. Die persoon vond dan de kauwgom en het briefje met de link en werd zo uitgenodigd om ook Sportlife Clash te proberen en zijn of haar mening achter te laten via de link.

So far, so good. Alleen over één ding was niet zo goed nagedacht. De kauwgom was namelijk een design: het was een rond tabletje (het was overigens kauwgom en pepermunt in één, maar dat komt straks) met daarop een sterretje. Denk aan een rond tabletje, met daarop een sterretje. Welke associatie komt als eerste in je op? De reacties die ik kreeg toen ik mensen een Sportlife Clash aanbood, waren onder andere de volgende: ‘Het lijken net drugs’, ‘Wat is dat?’, ‘Nee sorry, ik mag geen drugs van mijn coach’, en ‘Lekker’. Men was op zijn zachtst gezegd dus een beetje sceptisch over de ingrediënten van deze kauwgom.

Nu waren dit nog reacties van mensen die ik gewoon een kauwgompje aanbood, dus zonder geheimzinnige zakjes in tassen te stoppen. Maar, wat zou jij denken als je opeens in je tas een klein zakje vond met daarin een briefje met een link en een tabletje dat best wel lijkt op iets illegaals? Zou je het proberen, of zou je naar de politie stappen? Er zijn dus daadwerkelijk mensen geweest die voor die laatste optie kozen. Er zijn ook mensen die opgepakt zijn omdat ze een vreemd ogend pakketje onopgemerkt in tassen en jassen probeerden te stoppen. Tja, probeer dan maar eens aan zo’n agent uit te leggen dat je een product aan het buzzen bent en dat het gewoon kauwgom is. Jahaa, zou ik ook zeggen. Hierna zijn de instructies overigens gewijzigd, en moesten we toch maar gewoon mensen vragen of ze het product wilden proberen.

Dan het product zelf. Het is dus een kauwgom en een pepermuntje in één, in drie verschillende smaken: Striking (pepermunt), Thunder (munt) en Lightning (citroen). Het is een tabletje waarom de bovenkant een pepermuntje is, en de onderkant kauwgom. Klinkt leuk, maar wat is nou eigenlijk het nut ervan? Wanneer pak je een pepermuntje? Als je even snel iets wil nemen voor een frisse adem.En wanneer kauwgom? Ook vaak voor frisse adem, maar dan langduriger, of als je gewoon iets wilt om op te kauwen. Wanneer zou je een Sportlife Clash pakken? Ook voor dat laatste, want die kauwgom blijft dus. Waar is dat muntje dan nog voor nodig? Die frisse adem krijg je ook wel van de kauwgom. En je moet er alleen maar weer eerst doorheen zien te kauwen voordat je kan genieten van je kauwgom.

Al met al niet zo’n succes dus. Nu, 5 jaar later, vond ik nog een verdwaald pakje Sportlife Clash terug in een zijvakje van een niet al te vaak gebruikte tas. Dat pakje ligt nu in de prullenbak. 

Lijkt het jou nu ook leuk om nieuwe producten te testen en te 'buzzen'? Neem even contact met mij op!

Een blog, zoals die bedoeld is.

Het begon als een schoolproject: houd gedurende 14 weken een blog bij. Nou, dat heb ik gedaan. En toen was het stil. Want ik vond bloggen niet nodig. Geforceerd berichten schrijven omdat het moet, terwijl ik eigenlijk niks te melden had. Een verhaaltje schrijven, dat kan ook gewoon op Facebook. Mijn mening geven, dat kan ook gewoon op Twitter. Hoewel ik nog steeds groot fan ben van die laatste, zitten er natuurlijk nadelen aan. Wat op Facebook staat is alleen zichtbaar voor je 'vrienden' (natuurlijk is dit te veranderen, maar dat brengt me weer tot een hele andere discussie, namelijk die waarom mijn Facebook niet voor iedereen zichtbaar is en mijn Twitter wel. Maar daarover later meer), en op Twitter moet je je mening in 140 tekens zien te proppen.

Meestal is een combinatie van die twee genoeg. Echter, er is een marketing concept dat ik ontzettend interessant vindt, en dat is Word-Of-Mouth (WOM), oftewel mond-tot-mondreclame. Een consument die zijn of haar mening geeft aan een andere consument, of groep van consumenten. Waarom vind ik dat nou zo interessant? Ten eerste: omdat het iets is waar iedereen aan meedoet. Terwijl reclame vanuit een bedrijf komt, is mond-tot-mondreclame iets dat we als consumenten met z'n allen maken. Iedereen kan er een aandeel in hebben, iedereen kan meedoen. Ten tweede: het is eerlijk. Een bedrijf kan in een reclame wel van alles beweren, maar meestal met als doel mensen een product of dienst te laten kopen. Achter mond-tot-mondreclame, in tegendeel, zit geen bedrijf. De consumenten die hun mening over een product of dienst geven hebben niet als doel om zoveel mogelijk te verkopen. Ze hebben helemaal geen doel, behalve hun mening te geven, en dus geen enkele motivatie om die mening niet eerlijk te laten zijn (ook hierop zijn uiteraard uitzonderingen, maar laten we het even algemeen houden). Ten derde: met de opkomst van social media is WOM veel sneller geworden. Waar je eerst nog met iemand moest praten en dan je mening aan 1 persoon gaf (tenzij je tegen een groep praatte, dan waren het er meer), kan je nu met één druk op de knop je mening aan heel de wereld verzenden. Als bedrijf kan je nu denken: 'leuk, laat ze maar over mijn product praten', maar er zit natuurlijk ook een groot gevaar aan: als er één ding fout gaat, weet gelijk heel de wereld het. En wij consumenten vinden negatieve informatie altijd veeel belangrijker dan positieve informatie. Dus, zie dat dan maar eens op te lossen.

Goed, WOM dus. Jullie doen er allemaal aan mee. Als je uit frustratie een Tweet plaatst omdat je pc niet meewerkt. Als je een foto op Instagram plaatst waarop je aan het genieten bent van een ijsje. Als je een aankoop wil doen op bol.com, maar eerst eventjes de product reviews leest. WOM is overal. En nu ook hier. Zoals ik al zei, vind ik WOM dus heel interessant. Ik ben dan ook lid van diverse WOM-panels. Wat houdt dit in? Simpel: je schrijft je in, je wordt uitgenodigd om een product te testen, je test dit product en laat je omgeving mee testen en je geeft je mening hierover. Zo heb ik onder andere het boek 'Grenada' van Coot van Doesburgh, Sportlife Clash, en Nivea Repair & Care mogen testen (wederom: later meer). Voor wie nu denkt 'je wordt dus betaald om je mening te geven, dus ben je bevooroordeeld'. Nee dus, het is geheel vrijwillig. Voor een merk of bedrijf is het natuurlijk een prima manier om een product onder de aandacht te brengen, maar, zoals al gezegd, ook een groot risico. Bevalt je product niet onder het testpanel, dan heb je jezelf een hele lading aan negatieve reclame op de hals gehaald. Doomed to fail.

Even terug naar het begin van deze blog, want waarom nu opeens weer een post? Ik vond bloggen toch niet nodig? Nou, ik denk dat ik het nut ervan heb ontdekt. Ik wil dus graag mijn mening (en die van mijn omgeving) delen met de rest van de wereld. Facebook valt al af, want daarmee bereik ik alleen mijn 'vrienden' (ja, tussen aanhalingstekens, 80% van die vrienden is niet meer dan 'vage kennis'). Dan Twitter: ik ben ontzettend pro-Twitter op het gebied van marketing. Maar als je een uitgebreide mening wil geven over een product of dienst, dan heb je aan 140 tekens niet genoeg. En dat is toch wel de bedoeling van deze zogeheten buzz-marketing campagnes. Men wil niet alleen weten wat, maar ook waarom. En om dat te beschrijven, en met de hele wereld te delen (oké, heel Nederland; de reden dat ik over ben gegaan op Nederlands in plaats van Engels is dat de blogposts die volgen waarschijnlijk geheel irrelevant zijn voor niet-Nederlanders), is een blog naar mijn mening toch wel een ontzettend handig (social) medium.

Dus, wat kunnen jullie vanaf nu verwachten? Commercieel gezeik? Ja, een beetje. Maar gelukkig kan ik ontzettend leuk schrijven (en durf dat eens te ontkennen!), dus dat commerciële, daar merk je bijna niks van! En dat is ook maar tot op zekere hoogte, want het blijft natuurlijk gewoon mijn mening, niet beïnvloed door derde partijen. Alleen maar over producten waarvoor ik geselecteerd ben om mijn mening te geven? Nee hoor, over alles wat ik graag met de rest van de wereld wil delen. Kort en bondig? Nee, helaas. Als ik eenmaal aan het typen sla, dan dwaal ik graag af en kom ik via een omweg uiteindelijk wel weer bij mijn punt uit. Bewijs: ik wilde met dit verhaal alleen even melden dat ik weer aan het bloggen sla en jullie mijn mening ga geven over van alles en nog wat. Zo kort had het ook gekund. Maar dat zou saai zijn.

Dan had ik nog beloofd om uit te leggen waarom mijn Facebook alleen voor vrienden zichtbaar is, en mijn Twitter op openbaar staat. Welnu. Daar heb ik zo'n uitgebreide mening over, dat ik daar een hele blog over kan schrijven. Dus, bij deze de belofte dat dat zeker één van de onderwerpen van de komende blogs zal zijn. Stay tuned! Ik ga nu even reclame maken voor mijn blog via Twitter, zoals het bedoeld is.