Bejubeld en beklaagd, zoals bijna elke nieuwe feature die Facebook zonder overleg (jaja, zonder overleg, meneer Zuckerberg. Dus of je bij je volgende nieuwe introductie wel even wil vragen of alle miljoenen gebruikers het ermee eens zijn) heeft geïntroduceerd: de timeline. Waar was het voor nodig, overzicht kwijt, andere privacy-instellingen terwijl je zelf niks hebt veranderd en 'ik klikte er per ongeluk op maar ik hou niet van verandering'. Het grootste deel van de Facebook-gebruikers was het er niet mee eens, want alles werkte prima zoals het was. Ik, met mijn Nokia uit het jaar 0, laptop die bijna uit elkaar valt, tv met beeldbuis en stereo die ook nog gewoon cassettebandjes afspeelt, zou het hier naar verwachting mee eens zijn.
En dat was ik ook, voor heel eventjes. Tot ik toch maar besloot om de new timeline te installeren, en ontdekte wat je er allemaal mee kon. Veel! Heel veel! Ik kon al mijn hele leven op internet zetten, maar nu ook nog in chronologische volgorde! Ik kon foto's van vrûgah toevoegen en in het goede jaar in mijn timeline zetten. En, nog leuker, daar ook nog mensen in taggen, 'weet je nog'? Ik kon achievements toevoegen, want hoe leuk is het om de wereld te laten zien wat je allemaal bereikt hebt in je leven (al is het maar het beklimmen van een vuurtoren. Hee, ik was 4, weet je wat een prestatie dat dan is)! Ik kon laten zien wanneer ik mijn diploma's heb behaald, mét een foto daarbij (klein gemis: waar is de optie 'veterstrikdiploma gehaald'?), ik kon mijn nieuwe familieleden toevoegen (beetje jammer dat dat alleen kan als die Facebook hebben; en nee, mijn neefje en nichtje kunnen nog niet typen), mijn nieuwe huisdieren (en dat is vrij breed interpreteerbaar), en mijn new diseases (seriously Mark? Ik deel veel met de wereld, maar er zijn grenzen).
Ik hoor het jullie denken: 'Wat kan mij het nou schelen dat jij een roze pony hebt geadopteerd?' Nou ja, zolang er mensen op de 'like'-button blijven klikken, blijf ik in ieder geval denken dat ik een superinteressant leven heb. Vind ik leuk!
Ja, sinds de nieuwe timeline staat niet alleen mijn hele huidige leven op internet, maar gewoon mijn hele leven. Of dat goed is? Geen idee. Hoe dan ook zijn er op dit moment slechts 319 vrienden (die echt niet allemaal mijn vrienden zijn maar wel mensen die ergens, op een bepaald punt in mijn leven, mijn pad hebben gekruist) die toegang hebben tot mijn volledige leven en geen 6 miljard. Dan zou je nog het argument aan kunnen voeren dat je toekomstige werkgever zeker naar je Facebook profiel gaat zoeken, maar wat dan nog? Die gaat echt niet denken 'oh, jij had 20 jaar geleden een stomme trui aan, jou nemen we niet aan hoor'. Je blijft altijd nog zelf de controle houden over wat je op je Facebook zet. Ja, die privacy-instellingen zijn misschien veranderd, en ik wil niet zeggen dat ik het daar mee eens bent, maar je telefoonnummer is niet opeens zichtbaar voor heel de wereld als jij niet eerst zelf je telefoonnummer op internet zet. Wat mijn profiel nu laat zien is dat ik ook maar een mens ben; dat lijkt me niet zo'n groot probleem.
Maar even terug, de timeline dus. We houden toch allemaal van herinneringen ophalen (nou ja, bijna allemaal), en daar springt de timeline op in. Vroeger, en nu. Het laat zien wie je bent en hoe je jezelf bent geworden, in plaats van een momentopname. Wat je deelt en met wie heb je, net als voor de timeline, nog steeds zelf in de hand. Dus je kunt ook nog steeds inbrekers uitnodigen door even te melden wanneer je op vakantie gaat en dat op 'public' te laten zien. En mét de nieuwe timeline kan je dan ook nog eens precies aangeven op welke dagen je weg bent. Doe ermee wat je wil!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten