Het begon als een schoolproject: houd gedurende 14 weken een blog bij. Nou, dat heb ik gedaan. En toen was het stil. Want ik vond bloggen niet nodig. Geforceerd berichten schrijven omdat het moet, terwijl ik eigenlijk niks te melden had. Een verhaaltje schrijven, dat kan ook gewoon op Facebook. Mijn mening geven, dat kan ook gewoon op Twitter. Hoewel ik nog steeds groot fan ben van die laatste, zitten er natuurlijk nadelen aan. Wat op Facebook staat is alleen zichtbaar voor je 'vrienden' (natuurlijk is dit te veranderen, maar dat brengt me weer tot een hele andere discussie, namelijk die waarom mijn Facebook niet voor iedereen zichtbaar is en mijn Twitter wel. Maar daarover later meer), en op Twitter moet je je mening in 140 tekens zien te proppen.
Meestal is een combinatie van die twee genoeg. Echter, er is een marketing concept dat ik ontzettend interessant vindt, en dat is Word-Of-Mouth (WOM), oftewel mond-tot-mondreclame. Een consument die zijn of haar mening geeft aan een andere consument, of groep van consumenten. Waarom vind ik dat nou zo interessant? Ten eerste: omdat het iets is waar iedereen aan meedoet. Terwijl reclame vanuit een bedrijf komt, is mond-tot-mondreclame iets dat we als consumenten met z'n allen maken. Iedereen kan er een aandeel in hebben, iedereen kan meedoen. Ten tweede: het is eerlijk. Een bedrijf kan in een reclame wel van alles beweren, maar meestal met als doel mensen een product of dienst te laten kopen. Achter mond-tot-mondreclame, in tegendeel, zit geen bedrijf. De consumenten die hun mening over een product of dienst geven hebben niet als doel om zoveel mogelijk te verkopen. Ze hebben helemaal geen doel, behalve hun mening te geven, en dus geen enkele motivatie om die mening niet eerlijk te laten zijn (ook hierop zijn uiteraard uitzonderingen, maar laten we het even algemeen houden). Ten derde: met de opkomst van social media is WOM veel sneller geworden. Waar je eerst nog met iemand moest praten en dan je mening aan 1 persoon gaf (tenzij je tegen een groep praatte, dan waren het er meer), kan je nu met één druk op de knop je mening aan heel de wereld verzenden. Als bedrijf kan je nu denken: 'leuk, laat ze maar over mijn product praten', maar er zit natuurlijk ook een groot gevaar aan: als er één ding fout gaat, weet gelijk heel de wereld het. En wij consumenten vinden negatieve informatie altijd veeel belangrijker dan positieve informatie. Dus, zie dat dan maar eens op te lossen.
Goed, WOM dus. Jullie doen er allemaal aan mee. Als je uit frustratie een Tweet plaatst omdat je pc niet meewerkt. Als je een foto op Instagram plaatst waarop je aan het genieten bent van een ijsje. Als je een aankoop wil doen op bol.com, maar eerst eventjes de product reviews leest. WOM is overal. En nu ook hier. Zoals ik al zei, vind ik WOM dus heel interessant. Ik ben dan ook lid van diverse WOM-panels. Wat houdt dit in? Simpel: je schrijft je in, je wordt uitgenodigd om een product te testen, je test dit product en laat je omgeving mee testen en je geeft je mening hierover. Zo heb ik onder andere het boek 'Grenada' van Coot van Doesburgh, Sportlife Clash, en Nivea Repair & Care mogen testen (wederom: later meer). Voor wie nu denkt 'je wordt dus betaald om je mening te geven, dus ben je bevooroordeeld'. Nee dus, het is geheel vrijwillig. Voor een merk of bedrijf is het natuurlijk een prima manier om een product onder de aandacht te brengen, maar, zoals al gezegd, ook een groot risico. Bevalt je product niet onder het testpanel, dan heb je jezelf een hele lading aan negatieve reclame op de hals gehaald. Doomed to fail.
Even terug naar het begin van deze blog, want waarom nu opeens weer een post? Ik vond bloggen toch niet nodig? Nou, ik denk dat ik het nut ervan heb ontdekt. Ik wil dus graag mijn mening (en die van mijn omgeving) delen met de rest van de wereld. Facebook valt al af, want daarmee bereik ik alleen mijn 'vrienden' (ja, tussen aanhalingstekens, 80% van die vrienden is niet meer dan 'vage kennis'). Dan Twitter: ik ben ontzettend pro-Twitter op het gebied van marketing. Maar als je een uitgebreide mening wil geven over een product of dienst, dan heb je aan 140 tekens niet genoeg. En dat is toch wel de bedoeling van deze zogeheten buzz-marketing campagnes. Men wil niet alleen weten wat, maar ook waarom. En om dat te beschrijven, en met de hele wereld te delen (oké, heel Nederland; de reden dat ik over ben gegaan op Nederlands in plaats van Engels is dat de blogposts die volgen waarschijnlijk geheel irrelevant zijn voor niet-Nederlanders), is een blog naar mijn mening toch wel een ontzettend handig (social) medium.
Dus, wat kunnen jullie vanaf nu verwachten? Commercieel gezeik? Ja, een beetje. Maar gelukkig kan ik ontzettend leuk schrijven (en durf dat eens te ontkennen!), dus dat commerciële, daar merk je bijna niks van! En dat is ook maar tot op zekere hoogte, want het blijft natuurlijk gewoon mijn mening, niet beïnvloed door derde partijen. Alleen maar over producten waarvoor ik geselecteerd ben om mijn mening te geven? Nee hoor, over alles wat ik graag met de rest van de wereld wil delen. Kort en bondig? Nee, helaas. Als ik eenmaal aan het typen sla, dan dwaal ik graag af en kom ik via een omweg uiteindelijk wel weer bij mijn punt uit. Bewijs: ik wilde met dit verhaal alleen even melden dat ik weer aan het bloggen sla en jullie mijn mening ga geven over van alles en nog wat. Zo kort had het ook gekund. Maar dat zou saai zijn.
Dan had ik nog beloofd om uit te leggen waarom mijn Facebook alleen voor vrienden zichtbaar is, en mijn Twitter op openbaar staat. Welnu. Daar heb ik zo'n uitgebreide mening over, dat ik daar een hele blog over kan schrijven. Dus, bij deze de belofte dat dat zeker één van de onderwerpen van de komende blogs zal zijn. Stay tuned! Ik ga nu even reclame maken voor mijn blog via Twitter, zoals het bedoeld is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten