LONDON BABY!

"That's not gonna get annoying."
"LONDON BABY!"
"Okay, I was wrong."
-Joey & Chandler in FRIENDS-

Ooit geïntroduceerd in Friends en tegenwoordig een veelgehoorde kreet. Althans, in mijn kennissenkring. 'London Baby'. Want bij London, hoort baby. Gewoon London klinkt saai. Gewoon London is niet saai. London is geweldig. Vandaar dat ik er ook voor de vijfde keer heen ga. London verveelt niet. En London's calling.

Waarom? In London heb je parken. Veel parken. En die zeldzame keer dat het dan goed weer is (oké, London heeft ook nadelen; je hoeft er niet heen te gaan voor de zon, I'll admit) wordt daar ook zeker gebruik van gemaakt. Als Nederlander sta je even verbaasd te kijken dat er in die parken strandstoelen staan waar je gratis gebruik van kan maken. Ja, GRATIS. Het bestaat.
 London heeft West End. In Nederland moet je wachten tot Joop bedenkt dat ie een musical naar Nederland gaat halen, en dan hopen dat ie in de buurt komt, dat je er kaarten voor kan krijgen, dat ie niet gecancelled wordt, en dat de datum waarop ie in de buurt speelt goed uitkomt. In London staan gewoon tientallen musicals tegelijk, en die staan er rustig 10 jaar. Kies maar uit wanneer je waarheen gaat. En ik als musicalliefhebber kan die optie erg waarderen.
London heeft Wimbledon. Wimbledon is awesome. Voor de hele ervaring moet je de avond van tevoren in de queue gaan staan (Engelsen houden van queuen. Het liefst zo vaak mogelijk. En netjes hè, een rij is een rij, en geen zooitje mensen dat dwars door elkaar staat. Ook dát bestaat), ontbijten met een broodje hamburger (om 6.00am), een kaartje bemachtigen voor het Centre Court, eenmaal binnen nog meer queuen, en als je bedenkt een drankje te gaan kopen (Pimm's, zoals het de echte Brit betaamt) mag je gewoon nog een keer queuen. En waag het niet te queue-hoppen, want dat vinden ze niet leuk. Vervolgens moet je heel hard hopen dat het niet regent (a long shot, want het bijft London) en mocht het dat wel doen en je hebt géén Centre Court ticket: geen nood. Je kan gewoon nóg een keer queuen voor de resale boot om alsnog je ticket te bemachtigen.
London heeft Starbucks. Ja, Nederland ook, maar daar moet je (nou ja, ik) eerst minstens een uur voor reizen. London heeft een Starbucks op elke hoek van de straat. Letterlijk. Persoonlijk hoogtepuntje: de Starbucks op Petty Wales, met daarnaast een Subway (de broodjeszaak) én een Ben & Jerry's scoopshop. Wat gelijk nog een reden is om van London te houden: ze hebben Ben & Jerry's scoopshops (ja in Nederland ook, maar dat is nog langer dan een uur reizen).
In London spreken de mensen Engels. En dus kun je ze verstaan. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Fransen of Spanjaarden, die weigeren zich voor de rest van de wereld verstaanbaar te maken. Irritant! London heeft een tube-system van heb ik jou daar. Dat houdt in dat je in maximaal een half uur van de ene naar de andere kant van de stad kunt reizen, en daarbij maximaal 3 minuten op je metro moet wachten. Als je moet overstappen wordt dat netjes omgeroepen; overal in de stations staan bordjes met routes naar de uitgang of de andere lijnen, en alle lijnen hebben kleurtjes zodat je alleen maar hoeft te onthouden welke kleur lijn je moet hebben (supermakkelijk, dan snappen de Fransen en Spanjaarden het ook!). En met je Oystercard (een soort OV-chipkaart, maar dan zonder daluren en gehackte versies enzo) kan je zo doorlopen; even voor de lezer houden en het poortje gaat open. Mocht je vast komen te zitten, dan staan er genoeg vriendelijke mannetjes die je helpen. Of nou ja, mannetjes.

Want oké, ook London heeft z'n minpuntjes. Britten zijn beleefd. Maar niet leuk beleefd, nee, te beleefd. En daardoor komen ze niet echt warm en vriendelijk over. Probeer vooral niet om gezellig een gesprekje met een random Brit aan te knopen, want hij kijkt je waarschijnlijk raar aan (rare toeristen). Britten blijven liever op zichzelf. Overigens, als je ze de weg vraagt zullen ze je gewoon antwoord geven hoor, don't be afraid. Want ja, ze zijn toch beleefd.
Bijkomend nadeel: Britten zijn over het algemeen niet de knapste mensen die er op deze wereld rondlopen. Maar ach, daar kunnen ze ook niks aan doen.
London heeft nog steeds de pond. Heel authentiek natuurlijk, maar tegelijk ook heel vervelend. Je moet je eurootjes omwisselen, en je krijgt er minder voor terug. Want London is DUUR! En dat is dan ook echt het grootste nadeel aan London. Dus na zo'n weekje vakantie in London, kom je blut terug. Helaas.

Goed, ondanks dat ga ik weer een weekje genieten van het Britse leven. Van Wimbledon, West End en Starbucks. Duimen jullie allemaal even voor me dat het zonnetje schijnt? Tot volgende week!

You're amazing, just the way you are

Ach ach, wat een domper hè. Ze hebben niet één punt binnen gehaald op het EK. Ik zeg 'ze', want het is alleen 'we' als we winnen. En aan ons, de supporters, lag het niet hoor. Wij hebben ons best gedaan.

Wie ook erg hun best hebben gedaan (wauw, wat een bruggetje hè!) zijn de mensen van studententheatervereniging De Koffer. Want nu heel Nederland, inclusief een stelletje voetballers, in een dipje zit, komen zij een lichtpuntje brengen. Want, laten we wel wezen, ook al gaat alles niet altijd zoals we het willen, foutjes horen erbij. Maar ondanks dat zijn we toch allemaal amazing; just the way we are.

Ben je daar nou nog niet van overtuigd? Kijk het onderstaande filmpje maar, en je zult er niet meer aan twijfelen. Speciaal voor jou:

Twitter vs. Facebook

As promised: de reden waarom mijn Twitter openbaar is en mijn Facebook niet. 

Zoals ik al zei, vind ik Twitter een ontzettend leuk marketing-medium. Het leukste eraan vind ik dat het two-way communication is en dat iedereen op een (soort van) gelijk niveau staat. Je praat als individu met bedrijven, misschien met beroemde personen, met merken... En niet alleen als groep, maar ook één op één (met behulp van zogeheten 'mentions'). Zo ben ik ondertussen gewend dat als ik een klacht op Twitter gooi over een winkel of merk en ik daarbij maar de juiste 'hashtags' gebruik, ik daar vanzelf een reactie op krijg (wat meestal ook zo is). Ontzettend handig, niet alleen voor mij, maar ook voor het bedrijf. Want ik heb het gevoel dat ik gehoord wordt, en het bedrijf kan reageren op mijn klacht en er iets aan doen om verdere (imago)schade te voorkomen. Zodra je Twitter op 'privé' zet, is het hele idee van Twitter weg, want dan kunnen alleen je vrienden het lezen (en we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat tussen je vrienden niet die partijen zitten waar je klacht over gaat). En voor de dingen die je alleen aan je vrienden wilt laten lezen, hebben we Facebook al.

Waarom dan niet Facebook op openbaar zetten? Simpel: op Facebook staat veel meer privé-informatie, zoals foto’s, evenementen, likes en dergelijke. Dat hoeft dus niet heel de wereld te zien. En af en toe wil ik ook eens iets op internet kunnen gooien dat niet heel de wereld hoeft te lezen. Daarbij staat op Facebook zoveel informatie dat het voor bedrijven veel lastiger is om adequaat te reageren op alles wat er gezegd wordt op profielen van mensen. Twitter is wat dat betreft veel overzichtelijker, ook door de eerdergenoemde hashtags. 

Dus, het is duidelijk: Facebook voor dingen die niet heel de wereld hoeft te weten, dingen waarop ik geen antwoord hoef van de betreffende partij (zolang die betreffende partij geen vriend is), dingen waarvoor Twitter niet handig is (groepsgesprekken, foto’s, mails). En Twitter voor alles wat openbaar is, voor communicatie met niet-vrienden en bedrijven, voor algemene vragen waarvan ik nog niet weet wie daar een antwoord op gaat geven.

Dan wil ik gelijk nog iets melden over mensen die hun Twitter koppelen aan hun Facebook: als ik je tweets wil lezen, dan volg ik je wel op Twitter! Ik hoef niet alles twee keer te lezen. Het zijn twee verschillende media, bedoeld voor verschillende dingen (zoals hierboven uiteengezet), gebruik ze dan ook zo. Dit geldt overigens niet voor bedrijven, ik kan me voorstellen dat die zoveel mogelijk mensen willen bereiken en daarom hun tweets laten doorplaatsen op Facebook. Tijdsbesparing, en dat soort dingen. Dat is geen excuus voor de rest van de wereld, want 99% van de tweets bevatten geen nuttige informatie waarvan het van belang is dat het zoveel mogelijk mensen bereikt. 

Nou, dat was dan de beloofde blog over het onderscheid in berichten tussen Twitter en Facebook. Ik ben heel benieuwd naar de tegenargumenten, vooral van de mensen die hun Twitter wel op privé hebben staan: waarom hebben jullie dat?

Jekyll & Hyde en het mysterie van Lisa

Naast dat ik van Roger Federer hou (hij mag vandaag weer, tegen Mahut. Goooo Roger!!), hou ik ook van musicals. Gisteravond heb ik de musical ‘Jekyll & Hyde’ van On Stage Tilburg gezien, een studentenamateurmusicalvereniging (Scrabble-woord). Deze speelde in de Koepelhal, wat uiteraard een prima locatieis voor een thrillermusical. Nu heb ik twee jaar geleden ook een musical van On Stage gezien (Bad Girls), die ook leuk was, maar toch ook duidelijk een amateurmusical. Nu moet ik zeggen dat de vereniging in die 2 jaar behoorlijk vooruit is gegaan; want wat konden de spelers zingen, en wat zat de choreografie goed in elkaar! En dan wil ik nog even tegen Steven Loeffen in het bijzonder zeggen: Wat knap! 2 personages, complete opposites, en ik geloofde ze allebei. 

Maar goed, na deze minirecensie wil ik overgaan op de reden van deze blog. Want nadat ik de musical had gezien, vroeg ik me toch één ding af: Wat is nou precies de toegevoegde waarde van de verloofde van Henry Jekyll (Lisa) in het verhaal? Voor de mensen die het hele verhaal niet kennen, hier even een hele korte samenvatting: Henry Jekyll is ervan overtuigd dat ieder mens bestaat uit goed en kwaad en dat hij dat kan scheiden, maar hij mag van de kerk geen experiment op iemand uitvoeren om dit te testen. Hij besluit het dus maar op zichzelf uit te testen, is opeens zowel goede Henry Jekyll als kwade (alter-ego) Edward Hyde, wordt verliefd op hoer Lucy (zowel Henry als Edward, overigens) en gaat dus trouwen met Lisa (op wie hij dan ook wel verliefd zal zijn, Henry tenminste). 

De kern van het verhaal is dus ‘goed vs. kwaad’. Henry wil af van zijn kwade alter-ego Edward Hyde, hij wil graag samen zijn met Lucy (als Henry) maar is tegelijk bang dat hij haar zal vermoorden (als Hyde). Oh, en erg handig is het ook niet, want hij is dus verloofd. Nou zou een logische verklaring voor de aanwezigheid van verloofde Lisa kunnen zijn, dat er een tweestrijd in het verhaal zit: Wil Henry nu iets met Lucy, of met Lisa? Maar die tweestrijd is er dus helemaal niet. Henry worstelt al genoeg met zichzelf en met Lucy’s veiligheid alleen, om nog tijd over te hebben om te worstelen met het dilemma Lucy-Lisa. Ik heb Henry Jekyll niet één keer zien twijfelen of hij naar Lisa of naar Lucy zou gaan. Dus Lisa staat ergens op de achtergrond wel te zingen hoeveel ze van hem houdt, maar daar doet niemand iets mee. Totaal onbelangrijk.  

Hier volgt een spoiler: Uiteindelijk wordt Lucy vermoord door Hyde, waar Henry Jekyll niet zo blij mee is. (Lisa blijft overigens gewoon leven). Henry wordt vermoord op zijn eigen bruiloft (nee, dat vind ik niet genoeg reden voor de aanwezigheid van Lisa, dat had ook prima op een ander evenement gekund) en ehh.. Nou, geen happy end.

Dus, bij deze mijn grote vraag: Kan iemand mij uitleggen waarom het personage Lisa aanwezig is in deze musical (en het nota bene nog een hoofdrol is ook)? Want ik snap het niet...

Roger Federer: Hero. Legend.

Ik hou van tennis. Niet dat ik in de afgelopen 6 jaar vaker dan 10 keer een racket in mijn handen heb gehad, maar toch. En ik hou vooral van Roger Federer. Uiteraard puur platonisch. Ik hou van de manier waarop hij tennist, de manier waarop hij de tennisregels en umpire respecteert, de manier waarop hij omgaat met zijn fans, de manier waarop hij lacht... Je zal Federer nooit (meer) uit frustratie een racket kapot zien slaan, boos zien worden op de scheidsrechter, of zijn emoties zien tonen tijdens een wedstrijd. Hij doet dat waarvoor hij op de baan staat: tennissen. En vaak ook nog winnen. Gracieus, onvoorspelbaar, en briljant goed. En hij heeft geen raar bijgeloof waardoor hij niet op lijnen mag lopen, om maar een voorbeeld te noemen.

Terwijl Djokovic en Nadal het ontzettend druk hadden met klagen over blauw gravel in Madrid, was Federer gewoon aan het spelen, haalde hij als enige van de top 3 de finale, en won het toernooi. Nou is hij niet de jongste meer (30, nouhou, schokkend), maar aan iedereen die dat een goede reden vindt om maar eens te retiren: waarom in godsnaam? Omdat hij nog steeds nummer 3 van de wereld is (2 weken geleden zelfs weer eventjes nummer 2) en moeiteloos spelers van de baan speelt? Als iemand wel een goede reden heeft: ik hoor het graag!

Dan wil ik nu nog graag een opsomming geven van redenen waarom Federer zo geweldig is. Hij heeft bijvoorbeeld een heel aantal records op zijn naam staan.
1. Hij won 16 grand slams, meer dan wie dan ook.
2. Hij won Wimbledon 5x achter elkaar; alleen Björn Borg kreeg dat ook voor elkaar (en William Renshaw, maar die telt niet meer, want toen waren de regels raar).
3. Federer is de enige die in een Grand Slam finale een 'Bagel' set heeft gewonnen (6-0), en dat 3x!
4. Federer is de enige die alle Grand Slams een keer in straight sets heeft gewonnen.
5. Federer heeft 23 Grand Slam finales gespeeld, meer dan wie dan ook.
6. Federer is de enige die het 3x voor elkaar kreeg om in 1 jaar in de finales van alle 4 de Grand Slams te staan.
7. Federer is de enige die in 10 Grand Slam finales achter elkaar stond.
8. Federer is de enige die de ATP-finals meer dan één keer ongeslagen heeft gewonnen (5x zelfs).
9. Federer heeft de meeste ATP World Tour Masters 1000 Finals gespeeld van iedereen, namelijk 32!
10. Federer heeft 237 weken achter elkaar op nummer 1 gestaan in de ATP-ranking, meer dan wie dan ook.
11. Federer stond in totaal 285 weken op nummer 1, net 1 week minder dan de recordhouder Pete Sampras.
12. Federer won 65 wedstrijden achter elkaar op gras, en 56 achter elkaar op hardcourt, meer dan wie dan ook.
13. Federer won 51 titels op hardcourt, meer dan wie dan ook.
14. Federer is de enige die in 1 jaar 5 verschillende soorten toernooien won (Grand Slam, ATP World Tour Finals, Masters 1000, World Tour 500 & World Tour 250). Dat deed hij 4x.

Nou, dat waren de feiten. En dit is dan nog maar een selectie van de achievements van Roger Federer. Het lijkt me duidelijk: You gotta love Roger. En wat mij betreft, tennist hij nog lekker door de komende 10 jaar.

Sportlife Clash

Zoals aangekondigd hier de eerste buzz-blog. Uit de oude doos, namelijk uit 2007. 

Het allereerste product ooit dat ik mocht buzzen, was Sportlife Clash. Nu ben ik er vrij zeker van dat bij de naam ‘Sportlife Clash’ de meesten van jullie denken: ‘Wat?’ Dit product is in 2007 op de markt gebracht, met een grote marketing campagne eraan vast, en waarschijnlijk ook nog in 2007 weer van de markt gehaald. Het sloeg namelijk niet echt aan.

Het waarom hiervan is niet zo moeilijk te bedenken. Maar laat  ik eens bij het begin beginnen. De buzz-campagne van Sportlife Clash was op zich een hele leuke. Als lid van het testpanel kreeg je 30 pakjes kauwgom in 3 smaken (oh ja, het is dus kauwgom, maar goed, dat is bij het merk Sportlife natuurlijk wel te verwachten), een lading kleine zakjes en een stapel briefjes met een link erop. Je stopte vervolgens de kauwgom met een briefje in een zakje, en stopte deze zakjes bij zoveel mogelijk mensen in jaszakken, tassen, auto’s, of waar je maar wilde. Die persoon vond dan de kauwgom en het briefje met de link en werd zo uitgenodigd om ook Sportlife Clash te proberen en zijn of haar mening achter te laten via de link.

So far, so good. Alleen over één ding was niet zo goed nagedacht. De kauwgom was namelijk een design: het was een rond tabletje (het was overigens kauwgom en pepermunt in één, maar dat komt straks) met daarop een sterretje. Denk aan een rond tabletje, met daarop een sterretje. Welke associatie komt als eerste in je op? De reacties die ik kreeg toen ik mensen een Sportlife Clash aanbood, waren onder andere de volgende: ‘Het lijken net drugs’, ‘Wat is dat?’, ‘Nee sorry, ik mag geen drugs van mijn coach’, en ‘Lekker’. Men was op zijn zachtst gezegd dus een beetje sceptisch over de ingrediënten van deze kauwgom.

Nu waren dit nog reacties van mensen die ik gewoon een kauwgompje aanbood, dus zonder geheimzinnige zakjes in tassen te stoppen. Maar, wat zou jij denken als je opeens in je tas een klein zakje vond met daarin een briefje met een link en een tabletje dat best wel lijkt op iets illegaals? Zou je het proberen, of zou je naar de politie stappen? Er zijn dus daadwerkelijk mensen geweest die voor die laatste optie kozen. Er zijn ook mensen die opgepakt zijn omdat ze een vreemd ogend pakketje onopgemerkt in tassen en jassen probeerden te stoppen. Tja, probeer dan maar eens aan zo’n agent uit te leggen dat je een product aan het buzzen bent en dat het gewoon kauwgom is. Jahaa, zou ik ook zeggen. Hierna zijn de instructies overigens gewijzigd, en moesten we toch maar gewoon mensen vragen of ze het product wilden proberen.

Dan het product zelf. Het is dus een kauwgom en een pepermuntje in één, in drie verschillende smaken: Striking (pepermunt), Thunder (munt) en Lightning (citroen). Het is een tabletje waarom de bovenkant een pepermuntje is, en de onderkant kauwgom. Klinkt leuk, maar wat is nou eigenlijk het nut ervan? Wanneer pak je een pepermuntje? Als je even snel iets wil nemen voor een frisse adem.En wanneer kauwgom? Ook vaak voor frisse adem, maar dan langduriger, of als je gewoon iets wilt om op te kauwen. Wanneer zou je een Sportlife Clash pakken? Ook voor dat laatste, want die kauwgom blijft dus. Waar is dat muntje dan nog voor nodig? Die frisse adem krijg je ook wel van de kauwgom. En je moet er alleen maar weer eerst doorheen zien te kauwen voordat je kan genieten van je kauwgom.

Al met al niet zo’n succes dus. Nu, 5 jaar later, vond ik nog een verdwaald pakje Sportlife Clash terug in een zijvakje van een niet al te vaak gebruikte tas. Dat pakje ligt nu in de prullenbak. 

Lijkt het jou nu ook leuk om nieuwe producten te testen en te 'buzzen'? Neem even contact met mij op!

Een blog, zoals die bedoeld is.

Het begon als een schoolproject: houd gedurende 14 weken een blog bij. Nou, dat heb ik gedaan. En toen was het stil. Want ik vond bloggen niet nodig. Geforceerd berichten schrijven omdat het moet, terwijl ik eigenlijk niks te melden had. Een verhaaltje schrijven, dat kan ook gewoon op Facebook. Mijn mening geven, dat kan ook gewoon op Twitter. Hoewel ik nog steeds groot fan ben van die laatste, zitten er natuurlijk nadelen aan. Wat op Facebook staat is alleen zichtbaar voor je 'vrienden' (natuurlijk is dit te veranderen, maar dat brengt me weer tot een hele andere discussie, namelijk die waarom mijn Facebook niet voor iedereen zichtbaar is en mijn Twitter wel. Maar daarover later meer), en op Twitter moet je je mening in 140 tekens zien te proppen.

Meestal is een combinatie van die twee genoeg. Echter, er is een marketing concept dat ik ontzettend interessant vindt, en dat is Word-Of-Mouth (WOM), oftewel mond-tot-mondreclame. Een consument die zijn of haar mening geeft aan een andere consument, of groep van consumenten. Waarom vind ik dat nou zo interessant? Ten eerste: omdat het iets is waar iedereen aan meedoet. Terwijl reclame vanuit een bedrijf komt, is mond-tot-mondreclame iets dat we als consumenten met z'n allen maken. Iedereen kan er een aandeel in hebben, iedereen kan meedoen. Ten tweede: het is eerlijk. Een bedrijf kan in een reclame wel van alles beweren, maar meestal met als doel mensen een product of dienst te laten kopen. Achter mond-tot-mondreclame, in tegendeel, zit geen bedrijf. De consumenten die hun mening over een product of dienst geven hebben niet als doel om zoveel mogelijk te verkopen. Ze hebben helemaal geen doel, behalve hun mening te geven, en dus geen enkele motivatie om die mening niet eerlijk te laten zijn (ook hierop zijn uiteraard uitzonderingen, maar laten we het even algemeen houden). Ten derde: met de opkomst van social media is WOM veel sneller geworden. Waar je eerst nog met iemand moest praten en dan je mening aan 1 persoon gaf (tenzij je tegen een groep praatte, dan waren het er meer), kan je nu met één druk op de knop je mening aan heel de wereld verzenden. Als bedrijf kan je nu denken: 'leuk, laat ze maar over mijn product praten', maar er zit natuurlijk ook een groot gevaar aan: als er één ding fout gaat, weet gelijk heel de wereld het. En wij consumenten vinden negatieve informatie altijd veeel belangrijker dan positieve informatie. Dus, zie dat dan maar eens op te lossen.

Goed, WOM dus. Jullie doen er allemaal aan mee. Als je uit frustratie een Tweet plaatst omdat je pc niet meewerkt. Als je een foto op Instagram plaatst waarop je aan het genieten bent van een ijsje. Als je een aankoop wil doen op bol.com, maar eerst eventjes de product reviews leest. WOM is overal. En nu ook hier. Zoals ik al zei, vind ik WOM dus heel interessant. Ik ben dan ook lid van diverse WOM-panels. Wat houdt dit in? Simpel: je schrijft je in, je wordt uitgenodigd om een product te testen, je test dit product en laat je omgeving mee testen en je geeft je mening hierover. Zo heb ik onder andere het boek 'Grenada' van Coot van Doesburgh, Sportlife Clash, en Nivea Repair & Care mogen testen (wederom: later meer). Voor wie nu denkt 'je wordt dus betaald om je mening te geven, dus ben je bevooroordeeld'. Nee dus, het is geheel vrijwillig. Voor een merk of bedrijf is het natuurlijk een prima manier om een product onder de aandacht te brengen, maar, zoals al gezegd, ook een groot risico. Bevalt je product niet onder het testpanel, dan heb je jezelf een hele lading aan negatieve reclame op de hals gehaald. Doomed to fail.

Even terug naar het begin van deze blog, want waarom nu opeens weer een post? Ik vond bloggen toch niet nodig? Nou, ik denk dat ik het nut ervan heb ontdekt. Ik wil dus graag mijn mening (en die van mijn omgeving) delen met de rest van de wereld. Facebook valt al af, want daarmee bereik ik alleen mijn 'vrienden' (ja, tussen aanhalingstekens, 80% van die vrienden is niet meer dan 'vage kennis'). Dan Twitter: ik ben ontzettend pro-Twitter op het gebied van marketing. Maar als je een uitgebreide mening wil geven over een product of dienst, dan heb je aan 140 tekens niet genoeg. En dat is toch wel de bedoeling van deze zogeheten buzz-marketing campagnes. Men wil niet alleen weten wat, maar ook waarom. En om dat te beschrijven, en met de hele wereld te delen (oké, heel Nederland; de reden dat ik over ben gegaan op Nederlands in plaats van Engels is dat de blogposts die volgen waarschijnlijk geheel irrelevant zijn voor niet-Nederlanders), is een blog naar mijn mening toch wel een ontzettend handig (social) medium.

Dus, wat kunnen jullie vanaf nu verwachten? Commercieel gezeik? Ja, een beetje. Maar gelukkig kan ik ontzettend leuk schrijven (en durf dat eens te ontkennen!), dus dat commerciële, daar merk je bijna niks van! En dat is ook maar tot op zekere hoogte, want het blijft natuurlijk gewoon mijn mening, niet beïnvloed door derde partijen. Alleen maar over producten waarvoor ik geselecteerd ben om mijn mening te geven? Nee hoor, over alles wat ik graag met de rest van de wereld wil delen. Kort en bondig? Nee, helaas. Als ik eenmaal aan het typen sla, dan dwaal ik graag af en kom ik via een omweg uiteindelijk wel weer bij mijn punt uit. Bewijs: ik wilde met dit verhaal alleen even melden dat ik weer aan het bloggen sla en jullie mijn mening ga geven over van alles en nog wat. Zo kort had het ook gekund. Maar dat zou saai zijn.

Dan had ik nog beloofd om uit te leggen waarom mijn Facebook alleen voor vrienden zichtbaar is, en mijn Twitter op openbaar staat. Welnu. Daar heb ik zo'n uitgebreide mening over, dat ik daar een hele blog over kan schrijven. Dus, bij deze de belofte dat dat zeker één van de onderwerpen van de komende blogs zal zijn. Stay tuned! Ik ga nu even reclame maken voor mijn blog via Twitter, zoals het bedoeld is.