Peer Gynt

Hallooo! Mag ik even reclame maken? Ja, dat mag ik, want dit is mijn blog en ik mag hier schrijven wat ik wil. Hahaa!

Ik wil jullie even aan iemand voorstellen. Zijn naam is Peer. Peer houdt van zichzelf. Peer houdt niet van confrontaties. En Peer zoekt. Naar zichzelf, naar zijn lot en naar liefde, in de ruime zin van het woord. Peer is voorbestemd voor iets groots, althans dat denkt hij zelf. Alleen wat, daar moet hij dus nog even naar zoeken.
Nadat Peer een bruid heeft gekaapt, die niet van hemzelf was, vlucht hij weg van zijn geboortedorp, op zoek naar iets groots. Misschien gaat hij keizer worden, of prins.
Op zijn zoektocht naar dat grote, komt hij van alles tegen. Trollen die hem best een deel van het rijk willen geven, maar dan moet hij zich wel aanpassen. Zakenlui, waarin Peer uiteraard het meest succesvol is maar eventjes niet weet wat hij dan precies met zijn succes gaat doen. Behalve keizer worden natuurlijk, dat blijft erin. Een stel geleerden, die toch niet zo geleerd blijken te zijn. En een heel stel vrouwen, die Peer stuk voor stuk verleidt, maar die hij toch niet zo goed lijkt te begrijpen.
Om uiteindelijk uit te komen bij een knopengieter, die Peer wil omsmelten omdat Peer in feite niks is. Hij heeft niks, hij kan niks. Peer vindt dat hij toch echt zichzelf was, maar moet dat nog wel even zien te bewijzen. En dan komt hij zijn jeugdliefde weer tegen, om tot de conclusie te komen dat hij heel eventueel, misschien, gewoon thuis had moeten blijven.
Maar dan hadden we geen verhaal gehad, en geen voorstelling. Voorstelling? Ja, voorstelling! Ben je benieuwd naar het hele verhaal? Of wil je mij gewoon graag op het toneel zien staan? Nou, dat kan!
Peer Gynt speelt van 4 t/m 12 augustus op Festival Boulevard in Den Bosch, en van 25 t/m 28 augustus op Cultura Nova in Heerlen. Dus bestel snel je kaartjes en komt dat zien!

Voor Festival Boulevard: http://www.festivalboulevard.nl/programma/programma-2012/het-zuidelijk-toneel-peer-gynt

Voor Cultura Nova: http://www.parkstadlimburgtheaters.nl/voorstellingen/detail/1178/peer-gynt-het-zuidelijk-toneel

Regie: Matthijs Rümke
Spel: Ruben Brinkman, Nanette Edens, Sanne den Hartogh, Han Kerckhoffs, José Kuijpers, Lotte Noordanus, Marcel Osterop, Xander van Vledder
Koor: Marielle Baijens, André van Bentum, Rina van Bergen, Ton Bezemer, Jaap Bierman, Rik van den Borne, Jorien Buijs, Keimpe Burghout, Martijn Dirkx, Koen van Dooren, Stephany Gerrits, Lida Hagenaars, Marion de Hoon, Marco van den Hout, Marjolijn Huijsmans, Marijke Jonkers, Veerle Kleijntjens, Helmie Koekkoek, Richard Koekkoek, Jenetta de Konink, Yvonne Lewin, Linda Mur, Daphne van Noorloos-Hakkaart, Edwin Nous, Chiara Otten, Teja Pauëlsen, Astrid Rommens, Petra Ruijsink, Joyce Schijf, Eric Schopman, Marjolein Simons, Emilie Smeets, Sjef Smid, Myrna Spil, Jacky van der Vleuten, Nelie Vos, Lindy van Vught, Pien van Welbergen

The new timeline

Bejubeld en beklaagd, zoals bijna elke nieuwe feature die Facebook zonder overleg (jaja, zonder overleg, meneer Zuckerberg. Dus of je bij je volgende nieuwe introductie wel even wil vragen of alle miljoenen gebruikers het ermee eens zijn) heeft geïntroduceerd: de timeline. Waar was het voor nodig, overzicht kwijt, andere privacy-instellingen terwijl je zelf niks hebt veranderd en 'ik klikte er per ongeluk op maar ik hou niet van verandering'. Het grootste deel van de Facebook-gebruikers was het er niet mee eens, want alles werkte prima zoals het was. Ik, met mijn Nokia uit het jaar 0, laptop die bijna uit elkaar valt, tv met beeldbuis en stereo die ook nog gewoon cassettebandjes afspeelt, zou het hier naar verwachting mee eens zijn.

En dat was ik ook, voor heel eventjes. Tot ik toch maar besloot om de new timeline te installeren, en ontdekte wat je er allemaal mee kon. Veel! Heel veel! Ik kon al mijn hele leven op internet zetten, maar nu ook nog in chronologische volgorde! Ik kon foto's van vrûgah toevoegen en in het goede jaar in mijn timeline zetten. En, nog leuker, daar ook nog mensen in taggen, 'weet je nog'? Ik kon achievements toevoegen, want hoe leuk is het om de wereld te laten zien wat je allemaal bereikt hebt in je leven (al is het maar het beklimmen van een vuurtoren. Hee, ik was 4, weet je wat een prestatie dat dan is)! Ik kon laten zien wanneer ik mijn diploma's heb behaald, mét een foto daarbij (klein gemis: waar is de optie 'veterstrikdiploma gehaald'?), ik kon mijn nieuwe familieleden toevoegen (beetje jammer dat dat alleen kan als die Facebook hebben; en nee, mijn neefje en nichtje kunnen nog niet typen), mijn nieuwe huisdieren (en dat is vrij breed interpreteerbaar), en mijn new diseases (seriously Mark? Ik deel veel met de wereld, maar er zijn grenzen).

Ik hoor het jullie denken: 'Wat kan mij het nou schelen dat jij een roze pony hebt geadopteerd?' Nou ja, zolang er mensen op de 'like'-button blijven klikken, blijf ik in ieder geval denken dat ik een superinteressant leven heb. Vind ik leuk!

Ja, sinds de nieuwe timeline staat niet alleen mijn hele huidige leven op internet, maar gewoon mijn hele leven. Of dat goed is? Geen idee. Hoe dan ook zijn er op dit moment slechts 319 vrienden (die echt niet allemaal mijn vrienden zijn maar wel mensen die ergens, op een bepaald punt in mijn leven, mijn pad hebben gekruist) die toegang hebben tot mijn volledige leven en geen 6 miljard. Dan zou je nog het argument aan kunnen voeren dat je toekomstige werkgever zeker naar je Facebook profiel gaat zoeken, maar wat dan nog? Die gaat echt niet denken 'oh, jij had 20 jaar geleden een stomme trui aan, jou nemen we niet aan hoor'. Je blijft altijd nog zelf de controle houden over wat je op je Facebook zet. Ja, die privacy-instellingen zijn misschien veranderd, en ik wil niet zeggen dat ik het daar mee eens bent, maar je telefoonnummer is niet opeens zichtbaar voor heel de wereld als jij niet eerst zelf je telefoonnummer op internet zet. Wat mijn profiel nu laat zien is dat ik ook maar een mens ben; dat lijkt me niet zo'n groot probleem.

Maar even terug, de timeline dus. We houden toch allemaal van herinneringen ophalen (nou ja, bijna allemaal), en daar springt de timeline op in. Vroeger, en nu. Het laat zien wie je bent en hoe je jezelf bent geworden, in plaats van een momentopname. Wat je deelt en met wie heb je, net als voor de timeline, nog steeds zelf in de hand. Dus je kunt ook nog steeds inbrekers uitnodigen door even te melden wanneer je op vakantie gaat en dat op 'public' te laten zien. En mét de nieuwe timeline kan je dan ook nog eens precies aangeven op welke dagen je weg bent. Doe ermee wat je wil!

Fucking with the mind

Ik, als marketing student, wordt natuurlijk niet beïnvloed door reclames. Ik ken de trucjes, ik weet hoe marketeers fucken met mijn mind, en ik hou ervan om slechte reclames af te kraken. Dus.
Toch liggen er 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast. 3 pakken. Ik drink bijna nooit frisdrank, met uitzondering van bij mijn avondeten. Dus waarom liggen er dan 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast?

Simpel: het derde pak was gratis. In principe had ik maar 1 pak nodig, maar ja, ik ben ook maar een Nederlander. Als dat derde pak gratis is, dan koop ik het tweede er gewoon bij. Met als resultaat: ik moest de koelkast uit gaan ruimen omdat die pakken er anders niet bij pasten; ik ga meer frisdrank drinken dan normaal omdat die pakken er nu eenmaal toch liggen en het zonde is om ze weg te gooien (dat is helemaal niet gezond); ik heb zojuist betaald voor een pak Dubbelfrisss dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had.

Ondertussen heb ik de illusie dat ik zojuist geld heb bespaard, terwijl ik 92 cent (jahaa, schokkend bedrag) heb uitgegeven die ik zónder aanbieding niet uit zou hebben gegeven. En het product dat ik ervoor heb gekregen zou ik anders niet hebben gemist. En ik moet nu weer een extra keer naar de sportschool (haha, natuurlijk).

Ik, als marketing student, wist bij de aankoop van mijn 3 pakken Dubbelfrisss al dat één of andere marketeer een trucje met mij uithaalde. Ik koos ervoor om mij hier gewoon door te laten beïnvloeden. Is er nog iemand die wil beweren dat hij/zij nooit, maar dan ook nooit, wordt beïnvloed door marketing? Ik geloof het niet!

Gelukkig zitten er ook voordelen aan deze aanbieding. Ik kan nu mijn sporadische gasten laten kiezen wat ze willen drinken in plaats van ze een glas ranja voor te zetten. Er is trouwens een nieuwe smaak: mandarijn-banaan, lekker hoor!

LONDON BABY!

"That's not gonna get annoying."
"LONDON BABY!"
"Okay, I was wrong."
-Joey & Chandler in FRIENDS-

Ooit geïntroduceerd in Friends en tegenwoordig een veelgehoorde kreet. Althans, in mijn kennissenkring. 'London Baby'. Want bij London, hoort baby. Gewoon London klinkt saai. Gewoon London is niet saai. London is geweldig. Vandaar dat ik er ook voor de vijfde keer heen ga. London verveelt niet. En London's calling.

Waarom? In London heb je parken. Veel parken. En die zeldzame keer dat het dan goed weer is (oké, London heeft ook nadelen; je hoeft er niet heen te gaan voor de zon, I'll admit) wordt daar ook zeker gebruik van gemaakt. Als Nederlander sta je even verbaasd te kijken dat er in die parken strandstoelen staan waar je gratis gebruik van kan maken. Ja, GRATIS. Het bestaat.
 London heeft West End. In Nederland moet je wachten tot Joop bedenkt dat ie een musical naar Nederland gaat halen, en dan hopen dat ie in de buurt komt, dat je er kaarten voor kan krijgen, dat ie niet gecancelled wordt, en dat de datum waarop ie in de buurt speelt goed uitkomt. In London staan gewoon tientallen musicals tegelijk, en die staan er rustig 10 jaar. Kies maar uit wanneer je waarheen gaat. En ik als musicalliefhebber kan die optie erg waarderen.
London heeft Wimbledon. Wimbledon is awesome. Voor de hele ervaring moet je de avond van tevoren in de queue gaan staan (Engelsen houden van queuen. Het liefst zo vaak mogelijk. En netjes hè, een rij is een rij, en geen zooitje mensen dat dwars door elkaar staat. Ook dát bestaat), ontbijten met een broodje hamburger (om 6.00am), een kaartje bemachtigen voor het Centre Court, eenmaal binnen nog meer queuen, en als je bedenkt een drankje te gaan kopen (Pimm's, zoals het de echte Brit betaamt) mag je gewoon nog een keer queuen. En waag het niet te queue-hoppen, want dat vinden ze niet leuk. Vervolgens moet je heel hard hopen dat het niet regent (a long shot, want het bijft London) en mocht het dat wel doen en je hebt géén Centre Court ticket: geen nood. Je kan gewoon nóg een keer queuen voor de resale boot om alsnog je ticket te bemachtigen.
London heeft Starbucks. Ja, Nederland ook, maar daar moet je (nou ja, ik) eerst minstens een uur voor reizen. London heeft een Starbucks op elke hoek van de straat. Letterlijk. Persoonlijk hoogtepuntje: de Starbucks op Petty Wales, met daarnaast een Subway (de broodjeszaak) én een Ben & Jerry's scoopshop. Wat gelijk nog een reden is om van London te houden: ze hebben Ben & Jerry's scoopshops (ja in Nederland ook, maar dat is nog langer dan een uur reizen).
In London spreken de mensen Engels. En dus kun je ze verstaan. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Fransen of Spanjaarden, die weigeren zich voor de rest van de wereld verstaanbaar te maken. Irritant! London heeft een tube-system van heb ik jou daar. Dat houdt in dat je in maximaal een half uur van de ene naar de andere kant van de stad kunt reizen, en daarbij maximaal 3 minuten op je metro moet wachten. Als je moet overstappen wordt dat netjes omgeroepen; overal in de stations staan bordjes met routes naar de uitgang of de andere lijnen, en alle lijnen hebben kleurtjes zodat je alleen maar hoeft te onthouden welke kleur lijn je moet hebben (supermakkelijk, dan snappen de Fransen en Spanjaarden het ook!). En met je Oystercard (een soort OV-chipkaart, maar dan zonder daluren en gehackte versies enzo) kan je zo doorlopen; even voor de lezer houden en het poortje gaat open. Mocht je vast komen te zitten, dan staan er genoeg vriendelijke mannetjes die je helpen. Of nou ja, mannetjes.

Want oké, ook London heeft z'n minpuntjes. Britten zijn beleefd. Maar niet leuk beleefd, nee, te beleefd. En daardoor komen ze niet echt warm en vriendelijk over. Probeer vooral niet om gezellig een gesprekje met een random Brit aan te knopen, want hij kijkt je waarschijnlijk raar aan (rare toeristen). Britten blijven liever op zichzelf. Overigens, als je ze de weg vraagt zullen ze je gewoon antwoord geven hoor, don't be afraid. Want ja, ze zijn toch beleefd.
Bijkomend nadeel: Britten zijn over het algemeen niet de knapste mensen die er op deze wereld rondlopen. Maar ach, daar kunnen ze ook niks aan doen.
London heeft nog steeds de pond. Heel authentiek natuurlijk, maar tegelijk ook heel vervelend. Je moet je eurootjes omwisselen, en je krijgt er minder voor terug. Want London is DUUR! En dat is dan ook echt het grootste nadeel aan London. Dus na zo'n weekje vakantie in London, kom je blut terug. Helaas.

Goed, ondanks dat ga ik weer een weekje genieten van het Britse leven. Van Wimbledon, West End en Starbucks. Duimen jullie allemaal even voor me dat het zonnetje schijnt? Tot volgende week!

You're amazing, just the way you are

Ach ach, wat een domper hè. Ze hebben niet één punt binnen gehaald op het EK. Ik zeg 'ze', want het is alleen 'we' als we winnen. En aan ons, de supporters, lag het niet hoor. Wij hebben ons best gedaan.

Wie ook erg hun best hebben gedaan (wauw, wat een bruggetje hè!) zijn de mensen van studententheatervereniging De Koffer. Want nu heel Nederland, inclusief een stelletje voetballers, in een dipje zit, komen zij een lichtpuntje brengen. Want, laten we wel wezen, ook al gaat alles niet altijd zoals we het willen, foutjes horen erbij. Maar ondanks dat zijn we toch allemaal amazing; just the way we are.

Ben je daar nou nog niet van overtuigd? Kijk het onderstaande filmpje maar, en je zult er niet meer aan twijfelen. Speciaal voor jou:

Twitter vs. Facebook

As promised: de reden waarom mijn Twitter openbaar is en mijn Facebook niet. 

Zoals ik al zei, vind ik Twitter een ontzettend leuk marketing-medium. Het leukste eraan vind ik dat het two-way communication is en dat iedereen op een (soort van) gelijk niveau staat. Je praat als individu met bedrijven, misschien met beroemde personen, met merken... En niet alleen als groep, maar ook één op één (met behulp van zogeheten 'mentions'). Zo ben ik ondertussen gewend dat als ik een klacht op Twitter gooi over een winkel of merk en ik daarbij maar de juiste 'hashtags' gebruik, ik daar vanzelf een reactie op krijg (wat meestal ook zo is). Ontzettend handig, niet alleen voor mij, maar ook voor het bedrijf. Want ik heb het gevoel dat ik gehoord wordt, en het bedrijf kan reageren op mijn klacht en er iets aan doen om verdere (imago)schade te voorkomen. Zodra je Twitter op 'privé' zet, is het hele idee van Twitter weg, want dan kunnen alleen je vrienden het lezen (en we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat tussen je vrienden niet die partijen zitten waar je klacht over gaat). En voor de dingen die je alleen aan je vrienden wilt laten lezen, hebben we Facebook al.

Waarom dan niet Facebook op openbaar zetten? Simpel: op Facebook staat veel meer privé-informatie, zoals foto’s, evenementen, likes en dergelijke. Dat hoeft dus niet heel de wereld te zien. En af en toe wil ik ook eens iets op internet kunnen gooien dat niet heel de wereld hoeft te lezen. Daarbij staat op Facebook zoveel informatie dat het voor bedrijven veel lastiger is om adequaat te reageren op alles wat er gezegd wordt op profielen van mensen. Twitter is wat dat betreft veel overzichtelijker, ook door de eerdergenoemde hashtags. 

Dus, het is duidelijk: Facebook voor dingen die niet heel de wereld hoeft te weten, dingen waarop ik geen antwoord hoef van de betreffende partij (zolang die betreffende partij geen vriend is), dingen waarvoor Twitter niet handig is (groepsgesprekken, foto’s, mails). En Twitter voor alles wat openbaar is, voor communicatie met niet-vrienden en bedrijven, voor algemene vragen waarvan ik nog niet weet wie daar een antwoord op gaat geven.

Dan wil ik gelijk nog iets melden over mensen die hun Twitter koppelen aan hun Facebook: als ik je tweets wil lezen, dan volg ik je wel op Twitter! Ik hoef niet alles twee keer te lezen. Het zijn twee verschillende media, bedoeld voor verschillende dingen (zoals hierboven uiteengezet), gebruik ze dan ook zo. Dit geldt overigens niet voor bedrijven, ik kan me voorstellen dat die zoveel mogelijk mensen willen bereiken en daarom hun tweets laten doorplaatsen op Facebook. Tijdsbesparing, en dat soort dingen. Dat is geen excuus voor de rest van de wereld, want 99% van de tweets bevatten geen nuttige informatie waarvan het van belang is dat het zoveel mogelijk mensen bereikt. 

Nou, dat was dan de beloofde blog over het onderscheid in berichten tussen Twitter en Facebook. Ik ben heel benieuwd naar de tegenargumenten, vooral van de mensen die hun Twitter wel op privé hebben staan: waarom hebben jullie dat?

Jekyll & Hyde en het mysterie van Lisa

Naast dat ik van Roger Federer hou (hij mag vandaag weer, tegen Mahut. Goooo Roger!!), hou ik ook van musicals. Gisteravond heb ik de musical ‘Jekyll & Hyde’ van On Stage Tilburg gezien, een studentenamateurmusicalvereniging (Scrabble-woord). Deze speelde in de Koepelhal, wat uiteraard een prima locatieis voor een thrillermusical. Nu heb ik twee jaar geleden ook een musical van On Stage gezien (Bad Girls), die ook leuk was, maar toch ook duidelijk een amateurmusical. Nu moet ik zeggen dat de vereniging in die 2 jaar behoorlijk vooruit is gegaan; want wat konden de spelers zingen, en wat zat de choreografie goed in elkaar! En dan wil ik nog even tegen Steven Loeffen in het bijzonder zeggen: Wat knap! 2 personages, complete opposites, en ik geloofde ze allebei. 

Maar goed, na deze minirecensie wil ik overgaan op de reden van deze blog. Want nadat ik de musical had gezien, vroeg ik me toch één ding af: Wat is nou precies de toegevoegde waarde van de verloofde van Henry Jekyll (Lisa) in het verhaal? Voor de mensen die het hele verhaal niet kennen, hier even een hele korte samenvatting: Henry Jekyll is ervan overtuigd dat ieder mens bestaat uit goed en kwaad en dat hij dat kan scheiden, maar hij mag van de kerk geen experiment op iemand uitvoeren om dit te testen. Hij besluit het dus maar op zichzelf uit te testen, is opeens zowel goede Henry Jekyll als kwade (alter-ego) Edward Hyde, wordt verliefd op hoer Lucy (zowel Henry als Edward, overigens) en gaat dus trouwen met Lisa (op wie hij dan ook wel verliefd zal zijn, Henry tenminste). 

De kern van het verhaal is dus ‘goed vs. kwaad’. Henry wil af van zijn kwade alter-ego Edward Hyde, hij wil graag samen zijn met Lucy (als Henry) maar is tegelijk bang dat hij haar zal vermoorden (als Hyde). Oh, en erg handig is het ook niet, want hij is dus verloofd. Nou zou een logische verklaring voor de aanwezigheid van verloofde Lisa kunnen zijn, dat er een tweestrijd in het verhaal zit: Wil Henry nu iets met Lucy, of met Lisa? Maar die tweestrijd is er dus helemaal niet. Henry worstelt al genoeg met zichzelf en met Lucy’s veiligheid alleen, om nog tijd over te hebben om te worstelen met het dilemma Lucy-Lisa. Ik heb Henry Jekyll niet één keer zien twijfelen of hij naar Lisa of naar Lucy zou gaan. Dus Lisa staat ergens op de achtergrond wel te zingen hoeveel ze van hem houdt, maar daar doet niemand iets mee. Totaal onbelangrijk.  

Hier volgt een spoiler: Uiteindelijk wordt Lucy vermoord door Hyde, waar Henry Jekyll niet zo blij mee is. (Lisa blijft overigens gewoon leven). Henry wordt vermoord op zijn eigen bruiloft (nee, dat vind ik niet genoeg reden voor de aanwezigheid van Lisa, dat had ook prima op een ander evenement gekund) en ehh.. Nou, geen happy end.

Dus, bij deze mijn grote vraag: Kan iemand mij uitleggen waarom het personage Lisa aanwezig is in deze musical (en het nota bene nog een hoofdrol is ook)? Want ik snap het niet...