Fucking with the mind

Ik, als marketing student, wordt natuurlijk niet beïnvloed door reclames. Ik ken de trucjes, ik weet hoe marketeers fucken met mijn mind, en ik hou ervan om slechte reclames af te kraken. Dus.
Toch liggen er 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast. 3 pakken. Ik drink bijna nooit frisdrank, met uitzondering van bij mijn avondeten. Dus waarom liggen er dan 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast?

Simpel: het derde pak was gratis. In principe had ik maar 1 pak nodig, maar ja, ik ben ook maar een Nederlander. Als dat derde pak gratis is, dan koop ik het tweede er gewoon bij. Met als resultaat: ik moest de koelkast uit gaan ruimen omdat die pakken er anders niet bij pasten; ik ga meer frisdrank drinken dan normaal omdat die pakken er nu eenmaal toch liggen en het zonde is om ze weg te gooien (dat is helemaal niet gezond); ik heb zojuist betaald voor een pak Dubbelfrisss dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had.

Ondertussen heb ik de illusie dat ik zojuist geld heb bespaard, terwijl ik 92 cent (jahaa, schokkend bedrag) heb uitgegeven die ik zónder aanbieding niet uit zou hebben gegeven. En het product dat ik ervoor heb gekregen zou ik anders niet hebben gemist. En ik moet nu weer een extra keer naar de sportschool (haha, natuurlijk).

Ik, als marketing student, wist bij de aankoop van mijn 3 pakken Dubbelfrisss al dat één of andere marketeer een trucje met mij uithaalde. Ik koos ervoor om mij hier gewoon door te laten beïnvloeden. Is er nog iemand die wil beweren dat hij/zij nooit, maar dan ook nooit, wordt beïnvloed door marketing? Ik geloof het niet!

Gelukkig zitten er ook voordelen aan deze aanbieding. Ik kan nu mijn sporadische gasten laten kiezen wat ze willen drinken in plaats van ze een glas ranja voor te zetten. Er is trouwens een nieuwe smaak: mandarijn-banaan, lekker hoor!

LONDON BABY!

"That's not gonna get annoying."
"LONDON BABY!"
"Okay, I was wrong."
-Joey & Chandler in FRIENDS-

Ooit geïntroduceerd in Friends en tegenwoordig een veelgehoorde kreet. Althans, in mijn kennissenkring. 'London Baby'. Want bij London, hoort baby. Gewoon London klinkt saai. Gewoon London is niet saai. London is geweldig. Vandaar dat ik er ook voor de vijfde keer heen ga. London verveelt niet. En London's calling.

Waarom? In London heb je parken. Veel parken. En die zeldzame keer dat het dan goed weer is (oké, London heeft ook nadelen; je hoeft er niet heen te gaan voor de zon, I'll admit) wordt daar ook zeker gebruik van gemaakt. Als Nederlander sta je even verbaasd te kijken dat er in die parken strandstoelen staan waar je gratis gebruik van kan maken. Ja, GRATIS. Het bestaat.
 London heeft West End. In Nederland moet je wachten tot Joop bedenkt dat ie een musical naar Nederland gaat halen, en dan hopen dat ie in de buurt komt, dat je er kaarten voor kan krijgen, dat ie niet gecancelled wordt, en dat de datum waarop ie in de buurt speelt goed uitkomt. In London staan gewoon tientallen musicals tegelijk, en die staan er rustig 10 jaar. Kies maar uit wanneer je waarheen gaat. En ik als musicalliefhebber kan die optie erg waarderen.
London heeft Wimbledon. Wimbledon is awesome. Voor de hele ervaring moet je de avond van tevoren in de queue gaan staan (Engelsen houden van queuen. Het liefst zo vaak mogelijk. En netjes hè, een rij is een rij, en geen zooitje mensen dat dwars door elkaar staat. Ook dát bestaat), ontbijten met een broodje hamburger (om 6.00am), een kaartje bemachtigen voor het Centre Court, eenmaal binnen nog meer queuen, en als je bedenkt een drankje te gaan kopen (Pimm's, zoals het de echte Brit betaamt) mag je gewoon nog een keer queuen. En waag het niet te queue-hoppen, want dat vinden ze niet leuk. Vervolgens moet je heel hard hopen dat het niet regent (a long shot, want het bijft London) en mocht het dat wel doen en je hebt géén Centre Court ticket: geen nood. Je kan gewoon nóg een keer queuen voor de resale boot om alsnog je ticket te bemachtigen.
London heeft Starbucks. Ja, Nederland ook, maar daar moet je (nou ja, ik) eerst minstens een uur voor reizen. London heeft een Starbucks op elke hoek van de straat. Letterlijk. Persoonlijk hoogtepuntje: de Starbucks op Petty Wales, met daarnaast een Subway (de broodjeszaak) én een Ben & Jerry's scoopshop. Wat gelijk nog een reden is om van London te houden: ze hebben Ben & Jerry's scoopshops (ja in Nederland ook, maar dat is nog langer dan een uur reizen).
In London spreken de mensen Engels. En dus kun je ze verstaan. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Fransen of Spanjaarden, die weigeren zich voor de rest van de wereld verstaanbaar te maken. Irritant! London heeft een tube-system van heb ik jou daar. Dat houdt in dat je in maximaal een half uur van de ene naar de andere kant van de stad kunt reizen, en daarbij maximaal 3 minuten op je metro moet wachten. Als je moet overstappen wordt dat netjes omgeroepen; overal in de stations staan bordjes met routes naar de uitgang of de andere lijnen, en alle lijnen hebben kleurtjes zodat je alleen maar hoeft te onthouden welke kleur lijn je moet hebben (supermakkelijk, dan snappen de Fransen en Spanjaarden het ook!). En met je Oystercard (een soort OV-chipkaart, maar dan zonder daluren en gehackte versies enzo) kan je zo doorlopen; even voor de lezer houden en het poortje gaat open. Mocht je vast komen te zitten, dan staan er genoeg vriendelijke mannetjes die je helpen. Of nou ja, mannetjes.

Want oké, ook London heeft z'n minpuntjes. Britten zijn beleefd. Maar niet leuk beleefd, nee, te beleefd. En daardoor komen ze niet echt warm en vriendelijk over. Probeer vooral niet om gezellig een gesprekje met een random Brit aan te knopen, want hij kijkt je waarschijnlijk raar aan (rare toeristen). Britten blijven liever op zichzelf. Overigens, als je ze de weg vraagt zullen ze je gewoon antwoord geven hoor, don't be afraid. Want ja, ze zijn toch beleefd.
Bijkomend nadeel: Britten zijn over het algemeen niet de knapste mensen die er op deze wereld rondlopen. Maar ach, daar kunnen ze ook niks aan doen.
London heeft nog steeds de pond. Heel authentiek natuurlijk, maar tegelijk ook heel vervelend. Je moet je eurootjes omwisselen, en je krijgt er minder voor terug. Want London is DUUR! En dat is dan ook echt het grootste nadeel aan London. Dus na zo'n weekje vakantie in London, kom je blut terug. Helaas.

Goed, ondanks dat ga ik weer een weekje genieten van het Britse leven. Van Wimbledon, West End en Starbucks. Duimen jullie allemaal even voor me dat het zonnetje schijnt? Tot volgende week!

You're amazing, just the way you are

Ach ach, wat een domper hè. Ze hebben niet één punt binnen gehaald op het EK. Ik zeg 'ze', want het is alleen 'we' als we winnen. En aan ons, de supporters, lag het niet hoor. Wij hebben ons best gedaan.

Wie ook erg hun best hebben gedaan (wauw, wat een bruggetje hè!) zijn de mensen van studententheatervereniging De Koffer. Want nu heel Nederland, inclusief een stelletje voetballers, in een dipje zit, komen zij een lichtpuntje brengen. Want, laten we wel wezen, ook al gaat alles niet altijd zoals we het willen, foutjes horen erbij. Maar ondanks dat zijn we toch allemaal amazing; just the way we are.

Ben je daar nou nog niet van overtuigd? Kijk het onderstaande filmpje maar, en je zult er niet meer aan twijfelen. Speciaal voor jou:

Twitter vs. Facebook

As promised: de reden waarom mijn Twitter openbaar is en mijn Facebook niet. 

Zoals ik al zei, vind ik Twitter een ontzettend leuk marketing-medium. Het leukste eraan vind ik dat het two-way communication is en dat iedereen op een (soort van) gelijk niveau staat. Je praat als individu met bedrijven, misschien met beroemde personen, met merken... En niet alleen als groep, maar ook één op één (met behulp van zogeheten 'mentions'). Zo ben ik ondertussen gewend dat als ik een klacht op Twitter gooi over een winkel of merk en ik daarbij maar de juiste 'hashtags' gebruik, ik daar vanzelf een reactie op krijg (wat meestal ook zo is). Ontzettend handig, niet alleen voor mij, maar ook voor het bedrijf. Want ik heb het gevoel dat ik gehoord wordt, en het bedrijf kan reageren op mijn klacht en er iets aan doen om verdere (imago)schade te voorkomen. Zodra je Twitter op 'privé' zet, is het hele idee van Twitter weg, want dan kunnen alleen je vrienden het lezen (en we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat tussen je vrienden niet die partijen zitten waar je klacht over gaat). En voor de dingen die je alleen aan je vrienden wilt laten lezen, hebben we Facebook al.

Waarom dan niet Facebook op openbaar zetten? Simpel: op Facebook staat veel meer privé-informatie, zoals foto’s, evenementen, likes en dergelijke. Dat hoeft dus niet heel de wereld te zien. En af en toe wil ik ook eens iets op internet kunnen gooien dat niet heel de wereld hoeft te lezen. Daarbij staat op Facebook zoveel informatie dat het voor bedrijven veel lastiger is om adequaat te reageren op alles wat er gezegd wordt op profielen van mensen. Twitter is wat dat betreft veel overzichtelijker, ook door de eerdergenoemde hashtags. 

Dus, het is duidelijk: Facebook voor dingen die niet heel de wereld hoeft te weten, dingen waarop ik geen antwoord hoef van de betreffende partij (zolang die betreffende partij geen vriend is), dingen waarvoor Twitter niet handig is (groepsgesprekken, foto’s, mails). En Twitter voor alles wat openbaar is, voor communicatie met niet-vrienden en bedrijven, voor algemene vragen waarvan ik nog niet weet wie daar een antwoord op gaat geven.

Dan wil ik gelijk nog iets melden over mensen die hun Twitter koppelen aan hun Facebook: als ik je tweets wil lezen, dan volg ik je wel op Twitter! Ik hoef niet alles twee keer te lezen. Het zijn twee verschillende media, bedoeld voor verschillende dingen (zoals hierboven uiteengezet), gebruik ze dan ook zo. Dit geldt overigens niet voor bedrijven, ik kan me voorstellen dat die zoveel mogelijk mensen willen bereiken en daarom hun tweets laten doorplaatsen op Facebook. Tijdsbesparing, en dat soort dingen. Dat is geen excuus voor de rest van de wereld, want 99% van de tweets bevatten geen nuttige informatie waarvan het van belang is dat het zoveel mogelijk mensen bereikt. 

Nou, dat was dan de beloofde blog over het onderscheid in berichten tussen Twitter en Facebook. Ik ben heel benieuwd naar de tegenargumenten, vooral van de mensen die hun Twitter wel op privé hebben staan: waarom hebben jullie dat?

Jekyll & Hyde en het mysterie van Lisa

Naast dat ik van Roger Federer hou (hij mag vandaag weer, tegen Mahut. Goooo Roger!!), hou ik ook van musicals. Gisteravond heb ik de musical ‘Jekyll & Hyde’ van On Stage Tilburg gezien, een studentenamateurmusicalvereniging (Scrabble-woord). Deze speelde in de Koepelhal, wat uiteraard een prima locatieis voor een thrillermusical. Nu heb ik twee jaar geleden ook een musical van On Stage gezien (Bad Girls), die ook leuk was, maar toch ook duidelijk een amateurmusical. Nu moet ik zeggen dat de vereniging in die 2 jaar behoorlijk vooruit is gegaan; want wat konden de spelers zingen, en wat zat de choreografie goed in elkaar! En dan wil ik nog even tegen Steven Loeffen in het bijzonder zeggen: Wat knap! 2 personages, complete opposites, en ik geloofde ze allebei. 

Maar goed, na deze minirecensie wil ik overgaan op de reden van deze blog. Want nadat ik de musical had gezien, vroeg ik me toch één ding af: Wat is nou precies de toegevoegde waarde van de verloofde van Henry Jekyll (Lisa) in het verhaal? Voor de mensen die het hele verhaal niet kennen, hier even een hele korte samenvatting: Henry Jekyll is ervan overtuigd dat ieder mens bestaat uit goed en kwaad en dat hij dat kan scheiden, maar hij mag van de kerk geen experiment op iemand uitvoeren om dit te testen. Hij besluit het dus maar op zichzelf uit te testen, is opeens zowel goede Henry Jekyll als kwade (alter-ego) Edward Hyde, wordt verliefd op hoer Lucy (zowel Henry als Edward, overigens) en gaat dus trouwen met Lisa (op wie hij dan ook wel verliefd zal zijn, Henry tenminste). 

De kern van het verhaal is dus ‘goed vs. kwaad’. Henry wil af van zijn kwade alter-ego Edward Hyde, hij wil graag samen zijn met Lucy (als Henry) maar is tegelijk bang dat hij haar zal vermoorden (als Hyde). Oh, en erg handig is het ook niet, want hij is dus verloofd. Nou zou een logische verklaring voor de aanwezigheid van verloofde Lisa kunnen zijn, dat er een tweestrijd in het verhaal zit: Wil Henry nu iets met Lucy, of met Lisa? Maar die tweestrijd is er dus helemaal niet. Henry worstelt al genoeg met zichzelf en met Lucy’s veiligheid alleen, om nog tijd over te hebben om te worstelen met het dilemma Lucy-Lisa. Ik heb Henry Jekyll niet één keer zien twijfelen of hij naar Lisa of naar Lucy zou gaan. Dus Lisa staat ergens op de achtergrond wel te zingen hoeveel ze van hem houdt, maar daar doet niemand iets mee. Totaal onbelangrijk.  

Hier volgt een spoiler: Uiteindelijk wordt Lucy vermoord door Hyde, waar Henry Jekyll niet zo blij mee is. (Lisa blijft overigens gewoon leven). Henry wordt vermoord op zijn eigen bruiloft (nee, dat vind ik niet genoeg reden voor de aanwezigheid van Lisa, dat had ook prima op een ander evenement gekund) en ehh.. Nou, geen happy end.

Dus, bij deze mijn grote vraag: Kan iemand mij uitleggen waarom het personage Lisa aanwezig is in deze musical (en het nota bene nog een hoofdrol is ook)? Want ik snap het niet...

Roger Federer: Hero. Legend.

Ik hou van tennis. Niet dat ik in de afgelopen 6 jaar vaker dan 10 keer een racket in mijn handen heb gehad, maar toch. En ik hou vooral van Roger Federer. Uiteraard puur platonisch. Ik hou van de manier waarop hij tennist, de manier waarop hij de tennisregels en umpire respecteert, de manier waarop hij omgaat met zijn fans, de manier waarop hij lacht... Je zal Federer nooit (meer) uit frustratie een racket kapot zien slaan, boos zien worden op de scheidsrechter, of zijn emoties zien tonen tijdens een wedstrijd. Hij doet dat waarvoor hij op de baan staat: tennissen. En vaak ook nog winnen. Gracieus, onvoorspelbaar, en briljant goed. En hij heeft geen raar bijgeloof waardoor hij niet op lijnen mag lopen, om maar een voorbeeld te noemen.

Terwijl Djokovic en Nadal het ontzettend druk hadden met klagen over blauw gravel in Madrid, was Federer gewoon aan het spelen, haalde hij als enige van de top 3 de finale, en won het toernooi. Nou is hij niet de jongste meer (30, nouhou, schokkend), maar aan iedereen die dat een goede reden vindt om maar eens te retiren: waarom in godsnaam? Omdat hij nog steeds nummer 3 van de wereld is (2 weken geleden zelfs weer eventjes nummer 2) en moeiteloos spelers van de baan speelt? Als iemand wel een goede reden heeft: ik hoor het graag!

Dan wil ik nu nog graag een opsomming geven van redenen waarom Federer zo geweldig is. Hij heeft bijvoorbeeld een heel aantal records op zijn naam staan.
1. Hij won 16 grand slams, meer dan wie dan ook.
2. Hij won Wimbledon 5x achter elkaar; alleen Björn Borg kreeg dat ook voor elkaar (en William Renshaw, maar die telt niet meer, want toen waren de regels raar).
3. Federer is de enige die in een Grand Slam finale een 'Bagel' set heeft gewonnen (6-0), en dat 3x!
4. Federer is de enige die alle Grand Slams een keer in straight sets heeft gewonnen.
5. Federer heeft 23 Grand Slam finales gespeeld, meer dan wie dan ook.
6. Federer is de enige die het 3x voor elkaar kreeg om in 1 jaar in de finales van alle 4 de Grand Slams te staan.
7. Federer is de enige die in 10 Grand Slam finales achter elkaar stond.
8. Federer is de enige die de ATP-finals meer dan één keer ongeslagen heeft gewonnen (5x zelfs).
9. Federer heeft de meeste ATP World Tour Masters 1000 Finals gespeeld van iedereen, namelijk 32!
10. Federer heeft 237 weken achter elkaar op nummer 1 gestaan in de ATP-ranking, meer dan wie dan ook.
11. Federer stond in totaal 285 weken op nummer 1, net 1 week minder dan de recordhouder Pete Sampras.
12. Federer won 65 wedstrijden achter elkaar op gras, en 56 achter elkaar op hardcourt, meer dan wie dan ook.
13. Federer won 51 titels op hardcourt, meer dan wie dan ook.
14. Federer is de enige die in 1 jaar 5 verschillende soorten toernooien won (Grand Slam, ATP World Tour Finals, Masters 1000, World Tour 500 & World Tour 250). Dat deed hij 4x.

Nou, dat waren de feiten. En dit is dan nog maar een selectie van de achievements van Roger Federer. Het lijkt me duidelijk: You gotta love Roger. En wat mij betreft, tennist hij nog lekker door de komende 10 jaar.

Sportlife Clash

Zoals aangekondigd hier de eerste buzz-blog. Uit de oude doos, namelijk uit 2007. 

Het allereerste product ooit dat ik mocht buzzen, was Sportlife Clash. Nu ben ik er vrij zeker van dat bij de naam ‘Sportlife Clash’ de meesten van jullie denken: ‘Wat?’ Dit product is in 2007 op de markt gebracht, met een grote marketing campagne eraan vast, en waarschijnlijk ook nog in 2007 weer van de markt gehaald. Het sloeg namelijk niet echt aan.

Het waarom hiervan is niet zo moeilijk te bedenken. Maar laat  ik eens bij het begin beginnen. De buzz-campagne van Sportlife Clash was op zich een hele leuke. Als lid van het testpanel kreeg je 30 pakjes kauwgom in 3 smaken (oh ja, het is dus kauwgom, maar goed, dat is bij het merk Sportlife natuurlijk wel te verwachten), een lading kleine zakjes en een stapel briefjes met een link erop. Je stopte vervolgens de kauwgom met een briefje in een zakje, en stopte deze zakjes bij zoveel mogelijk mensen in jaszakken, tassen, auto’s, of waar je maar wilde. Die persoon vond dan de kauwgom en het briefje met de link en werd zo uitgenodigd om ook Sportlife Clash te proberen en zijn of haar mening achter te laten via de link.

So far, so good. Alleen over één ding was niet zo goed nagedacht. De kauwgom was namelijk een design: het was een rond tabletje (het was overigens kauwgom en pepermunt in één, maar dat komt straks) met daarop een sterretje. Denk aan een rond tabletje, met daarop een sterretje. Welke associatie komt als eerste in je op? De reacties die ik kreeg toen ik mensen een Sportlife Clash aanbood, waren onder andere de volgende: ‘Het lijken net drugs’, ‘Wat is dat?’, ‘Nee sorry, ik mag geen drugs van mijn coach’, en ‘Lekker’. Men was op zijn zachtst gezegd dus een beetje sceptisch over de ingrediënten van deze kauwgom.

Nu waren dit nog reacties van mensen die ik gewoon een kauwgompje aanbood, dus zonder geheimzinnige zakjes in tassen te stoppen. Maar, wat zou jij denken als je opeens in je tas een klein zakje vond met daarin een briefje met een link en een tabletje dat best wel lijkt op iets illegaals? Zou je het proberen, of zou je naar de politie stappen? Er zijn dus daadwerkelijk mensen geweest die voor die laatste optie kozen. Er zijn ook mensen die opgepakt zijn omdat ze een vreemd ogend pakketje onopgemerkt in tassen en jassen probeerden te stoppen. Tja, probeer dan maar eens aan zo’n agent uit te leggen dat je een product aan het buzzen bent en dat het gewoon kauwgom is. Jahaa, zou ik ook zeggen. Hierna zijn de instructies overigens gewijzigd, en moesten we toch maar gewoon mensen vragen of ze het product wilden proberen.

Dan het product zelf. Het is dus een kauwgom en een pepermuntje in één, in drie verschillende smaken: Striking (pepermunt), Thunder (munt) en Lightning (citroen). Het is een tabletje waarom de bovenkant een pepermuntje is, en de onderkant kauwgom. Klinkt leuk, maar wat is nou eigenlijk het nut ervan? Wanneer pak je een pepermuntje? Als je even snel iets wil nemen voor een frisse adem.En wanneer kauwgom? Ook vaak voor frisse adem, maar dan langduriger, of als je gewoon iets wilt om op te kauwen. Wanneer zou je een Sportlife Clash pakken? Ook voor dat laatste, want die kauwgom blijft dus. Waar is dat muntje dan nog voor nodig? Die frisse adem krijg je ook wel van de kauwgom. En je moet er alleen maar weer eerst doorheen zien te kauwen voordat je kan genieten van je kauwgom.

Al met al niet zo’n succes dus. Nu, 5 jaar later, vond ik nog een verdwaald pakje Sportlife Clash terug in een zijvakje van een niet al te vaak gebruikte tas. Dat pakje ligt nu in de prullenbak. 

Lijkt het jou nu ook leuk om nieuwe producten te testen en te 'buzzen'? Neem even contact met mij op!