De OV-fiets

Afgelopen weekend stond er weer eentje in de krant; een ingezonden klacht van een mevrouw die zeer verontwaardigd was dat ze geen OV-fiets mocht huren, terwijl ze toch écht een kortingskaart had.
De gemiddelde Nederlander klaagt gewoon graag, en over de NS heeft bijna elke Nederlander wel iets te klagen. Dus, als je pech hebt en een klapband krijgt, is je misère natuurlijk de schuld van de NS, want daar kan iedereen zich in vinden. Je hebt wel eens iets gehoord over een OV-fiets, dus dat lijkt wel een oplossing te zijn.
Maar, surprise surprise, ook daar gelden regels voor. Je moet namelijk een abonnement hebben. Op de site van OV-fiets staat dit ook aangegeven, maar hallo, je denkt toch niet dat we daar eerst op gaan kijken zeg, we hebben gewoon een fiets nodig! En een abonnement, wat is dat nou voor een belachelijk iets, dat gebruikt toch niemand? Behalve de bibliotheek, die mag het. Of de krant. Of je mobiele telefoonprovider. Of.. nou ja, maar niet voor een fiets, toch?

Nee, het is niet eerlijk. De oplettende mens die wél gewoon de regeltjes leest betaalt 10 euro per jaar, maar als je al een kortingsabonnement hebt dat niks met een fiets te maken heeft, dan is het natuurlijk volledig onterecht dat je dat ook zou moeten. De NS moet toch kunnen begrijpen dat je alleen maar even een fiets nodig hebt?

Als laatste wil mevrouw nog melden dat ze voor die 10 euro per jaar, liever gaat lopen. Daar ben ik het spoor even bijster. Als mevrouw de afstand ook kan lopen, dan heeft ze die fiets toch helemaal niet nodig? Wat is dan precies het probleem?

De moraal van dit verhaal: klagen over de NS is wel erg gemakkelijk, maar soms heeft de NS ook gewoon gelijk. Ik ben in ieder geval erg blij met de OV-fiets en vind het een goedkope, makkelijke en goed werkende manier om me van (bijna) elk station naar een adres te kunnen verplaatsen.