De OV-fiets

Afgelopen weekend stond er weer eentje in de krant; een ingezonden klacht van een mevrouw die zeer verontwaardigd was dat ze geen OV-fiets mocht huren, terwijl ze toch écht een kortingskaart had.
De gemiddelde Nederlander klaagt gewoon graag, en over de NS heeft bijna elke Nederlander wel iets te klagen. Dus, als je pech hebt en een klapband krijgt, is je misère natuurlijk de schuld van de NS, want daar kan iedereen zich in vinden. Je hebt wel eens iets gehoord over een OV-fiets, dus dat lijkt wel een oplossing te zijn.
Maar, surprise surprise, ook daar gelden regels voor. Je moet namelijk een abonnement hebben. Op de site van OV-fiets staat dit ook aangegeven, maar hallo, je denkt toch niet dat we daar eerst op gaan kijken zeg, we hebben gewoon een fiets nodig! En een abonnement, wat is dat nou voor een belachelijk iets, dat gebruikt toch niemand? Behalve de bibliotheek, die mag het. Of de krant. Of je mobiele telefoonprovider. Of.. nou ja, maar niet voor een fiets, toch?

Nee, het is niet eerlijk. De oplettende mens die wél gewoon de regeltjes leest betaalt 10 euro per jaar, maar als je al een kortingsabonnement hebt dat niks met een fiets te maken heeft, dan is het natuurlijk volledig onterecht dat je dat ook zou moeten. De NS moet toch kunnen begrijpen dat je alleen maar even een fiets nodig hebt?

Als laatste wil mevrouw nog melden dat ze voor die 10 euro per jaar, liever gaat lopen. Daar ben ik het spoor even bijster. Als mevrouw de afstand ook kan lopen, dan heeft ze die fiets toch helemaal niet nodig? Wat is dan precies het probleem?

De moraal van dit verhaal: klagen over de NS is wel erg gemakkelijk, maar soms heeft de NS ook gewoon gelijk. Ik ben in ieder geval erg blij met de OV-fiets en vind het een goedkope, makkelijke en goed werkende manier om me van (bijna) elk station naar een adres te kunnen verplaatsen.

Lokfietsen

Ik las vandaag in het Brabants dagblad een artikel over een lok-methode om criminelen op te pakken. Daarin stond de volgende zin:  

"Een voorbeeld. De politie gebruikt een lokfiets om fietsendieven op heterdaad te kunnen betrappen.

De van GPS voorziene fiets wordt daarom niet op slot gezet.

Critici stellen dat de politie op de­ze manier diefstal in de hand werkt. Misschien zijn daders wel helemaal niet van plan om iets te stelen, maar kunnen ze de verlei­ding niet weerstaan als het ze op een presenteerblaadje wordt aange­boden. „Alleen het bordje ‘neem me mee’ ontbrak nog”, zei een ad­vocaat die in augustus een Tilburg­se fietsendief verdedigde."

Dit vind ik toch enigszins vreemd. Wil de advocaat nou zeggen dat als je je fiets niet op slot zet, dat hij dan gewoon gejat mag worden? En dat dat niet strafbaar is, omdat het niet gepland is? Dus: als je je spullen niet beschermt, dan worden ze openbaar eigendom. Schijnbaar.

Ik snap dat er verschil wordt gemaakt tussen lokken en uitlokken. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat iemand simpelweg vergeet om zijn fiets op slot te zetten? Of de fiets niet op slot zet omdat hij zo terug is, of omdat hij denkt dat zijn fiets wel op een veilige plek staat? Is dat dan gelijk uitlokken? En ben je dan dus gelijk medeplichtig aan het feit dat jouw fiets wordt gestolen? Volgens de redenering van de advocaat wel.

Een dief blijft een diep; of hij nou van tevoren bedacht heeft dat hij iets ging stelen, of niet. Het feit dat hij in verleiding komt doordat het hem echt makkelijk wordt gemaakt, doet niet af aan het feit dat hij een strafbaar feit pleegt. Dus als de politie op deze manier fietsendieven op kan pakken, lijkt mij dat een prima plan. 

Rrrraw Juice

Toen ik (opnieuw) begon met bloggen, zei ik iets over buzzen, product recensies en commercieel gezeik. Tot nu toe is daar nog weinig van terecht gekomen, omdat ik het nodig vond om over allerlei andere dingen mijn mening te geven. Maar in de oude doos liggen dus nog steeds die oude product-evaluaties te wachten tot ze gepubliceerd worden. 

Daarom bij deze de tweede uit het rijtje; Coolbest Raw Juice. Je weet wel, van die irritante reclames met die veel te enthousiast gast uit New Zealand die vers fruit gaat plukken en een paar verdwaalde Maori tegenkomt (Raw) en dan opeens op de Zuidpool staat (tenminste, ik denk dat het de Zuidpool is, want de Noordpool is zo ver vliegen vanaf Nieuw-Zeeland, zeker als je vers fruit bij je hebt) om z’n vers geperste Raw Juice koel te houden. Deze dus:

http://www.youtube.com/watch?v=3OavXK4Z32g

Deze campagne vond plaats in het voorjaar van 2011. Het goede nieuws: Raw Juice staat nog steeds in de schappen van de supermarkt. Schijnbaar vond testend Nederland het lekker. En dat was het ook. Je moet wel van stukjes in je drinken houden (het heet niet voor niks ‘raw’ juice), maar het smaakte heel gezond. Het doet een beetje aan als een smoothie. Één van de belangrijkste kritieken op het drankje was dat de dop veel te moeilijk open ging, maar ik ga er vanuit dat Coolbest dat ondertussen heeft verholpen. 

Ik persoonlijk heb ook nog wel een kritiek. Want hoewel ik wel van stukjes in mijn drinken houdt en het ook echt wel lekker vond, koop ik het toch nooit. De reden hiervoor is simpel: Coolbest Raw Juice staat (tenminste bij de Albert Heijn) in het schap met smoothies en verse fruitsappen. Gezien de aard van het product is dit een logische keuze. Maar, op het moment dat ik voor dit schap sta, ben ik op zoek naar een vers fruitsapje. Dat is gezond, lekker en je weet precies wat erin zit, namelijk: fruit, en niet meer dan dat. In Raw Juice zit precies hetzelfde. De reden dat ik toch niet voor Raw Juice kies, is ten eerste dat ik er de toegevoegde waarde niet echt van inzie. Het is een bestaand product, alleen dan met een (merk)naam. Maar hoeveel zegt een merk in het geval van puur fruit? Het is misschien iets grover dan een gewoon fruitsapje, maar dat vind ik niet per se een voordeel. Ik kies voor fruitsap als ik mijn vitamientjes vloeibaar binnen wil krijgen, en voor fruit als ik ze liever in vaste vorm heb. Een tussenweg hierin vind ik persoonlijk overbodig. Een ander nadeel van Raw Juice is het formaat van de fles. In een fles Raw Juice zit 750 ml. In de flesjes fruitsap die ik koop zit 500 ml. Die 500 ml bevat genoeg fruit voor een dag (staat gelijk aan 2,5 stuk fruit) en is daarbij een standaard ‘meeneem’ maat. Een fles van 750 ml drink je niet in één keer leeg, neem je niet mee, maar laat je in de koelkast staan. Wat gebeurt er als ik dat doe? Ik vergeet na één glas dat het in de koelkast staat, kom daar 2 weken later weer achter en dan is het bedorven. Zonde.

Een voordeel van Raw Juice is wel dat het verkrijgbaar is in twee smaken die niet verkrijgbaar zijn als ‘gewoon’ fruitsapje. En de fles ziet er ook wel gezellig uit. En vooruit, het is gewoon best wel lekker. En eens ‘iets anders’, hoewel die slogan al bezet is door Senseo. Of jullie het moeten proberen? Tja, zie maar wat je met deze informatie doet.

Peer Gynt

Hallooo! Mag ik even reclame maken? Ja, dat mag ik, want dit is mijn blog en ik mag hier schrijven wat ik wil. Hahaa!

Ik wil jullie even aan iemand voorstellen. Zijn naam is Peer. Peer houdt van zichzelf. Peer houdt niet van confrontaties. En Peer zoekt. Naar zichzelf, naar zijn lot en naar liefde, in de ruime zin van het woord. Peer is voorbestemd voor iets groots, althans dat denkt hij zelf. Alleen wat, daar moet hij dus nog even naar zoeken.
Nadat Peer een bruid heeft gekaapt, die niet van hemzelf was, vlucht hij weg van zijn geboortedorp, op zoek naar iets groots. Misschien gaat hij keizer worden, of prins.
Op zijn zoektocht naar dat grote, komt hij van alles tegen. Trollen die hem best een deel van het rijk willen geven, maar dan moet hij zich wel aanpassen. Zakenlui, waarin Peer uiteraard het meest succesvol is maar eventjes niet weet wat hij dan precies met zijn succes gaat doen. Behalve keizer worden natuurlijk, dat blijft erin. Een stel geleerden, die toch niet zo geleerd blijken te zijn. En een heel stel vrouwen, die Peer stuk voor stuk verleidt, maar die hij toch niet zo goed lijkt te begrijpen.
Om uiteindelijk uit te komen bij een knopengieter, die Peer wil omsmelten omdat Peer in feite niks is. Hij heeft niks, hij kan niks. Peer vindt dat hij toch echt zichzelf was, maar moet dat nog wel even zien te bewijzen. En dan komt hij zijn jeugdliefde weer tegen, om tot de conclusie te komen dat hij heel eventueel, misschien, gewoon thuis had moeten blijven.
Maar dan hadden we geen verhaal gehad, en geen voorstelling. Voorstelling? Ja, voorstelling! Ben je benieuwd naar het hele verhaal? Of wil je mij gewoon graag op het toneel zien staan? Nou, dat kan!
Peer Gynt speelt van 4 t/m 12 augustus op Festival Boulevard in Den Bosch, en van 25 t/m 28 augustus op Cultura Nova in Heerlen. Dus bestel snel je kaartjes en komt dat zien!

Voor Festival Boulevard: http://www.festivalboulevard.nl/programma/programma-2012/het-zuidelijk-toneel-peer-gynt

Voor Cultura Nova: http://www.parkstadlimburgtheaters.nl/voorstellingen/detail/1178/peer-gynt-het-zuidelijk-toneel

Regie: Matthijs Rümke
Spel: Ruben Brinkman, Nanette Edens, Sanne den Hartogh, Han Kerckhoffs, José Kuijpers, Lotte Noordanus, Marcel Osterop, Xander van Vledder
Koor: Marielle Baijens, André van Bentum, Rina van Bergen, Ton Bezemer, Jaap Bierman, Rik van den Borne, Jorien Buijs, Keimpe Burghout, Martijn Dirkx, Koen van Dooren, Stephany Gerrits, Lida Hagenaars, Marion de Hoon, Marco van den Hout, Marjolijn Huijsmans, Marijke Jonkers, Veerle Kleijntjens, Helmie Koekkoek, Richard Koekkoek, Jenetta de Konink, Yvonne Lewin, Linda Mur, Daphne van Noorloos-Hakkaart, Edwin Nous, Chiara Otten, Teja Pauëlsen, Astrid Rommens, Petra Ruijsink, Joyce Schijf, Eric Schopman, Marjolein Simons, Emilie Smeets, Sjef Smid, Myrna Spil, Jacky van der Vleuten, Nelie Vos, Lindy van Vught, Pien van Welbergen

The new timeline

Bejubeld en beklaagd, zoals bijna elke nieuwe feature die Facebook zonder overleg (jaja, zonder overleg, meneer Zuckerberg. Dus of je bij je volgende nieuwe introductie wel even wil vragen of alle miljoenen gebruikers het ermee eens zijn) heeft geïntroduceerd: de timeline. Waar was het voor nodig, overzicht kwijt, andere privacy-instellingen terwijl je zelf niks hebt veranderd en 'ik klikte er per ongeluk op maar ik hou niet van verandering'. Het grootste deel van de Facebook-gebruikers was het er niet mee eens, want alles werkte prima zoals het was. Ik, met mijn Nokia uit het jaar 0, laptop die bijna uit elkaar valt, tv met beeldbuis en stereo die ook nog gewoon cassettebandjes afspeelt, zou het hier naar verwachting mee eens zijn.

En dat was ik ook, voor heel eventjes. Tot ik toch maar besloot om de new timeline te installeren, en ontdekte wat je er allemaal mee kon. Veel! Heel veel! Ik kon al mijn hele leven op internet zetten, maar nu ook nog in chronologische volgorde! Ik kon foto's van vrûgah toevoegen en in het goede jaar in mijn timeline zetten. En, nog leuker, daar ook nog mensen in taggen, 'weet je nog'? Ik kon achievements toevoegen, want hoe leuk is het om de wereld te laten zien wat je allemaal bereikt hebt in je leven (al is het maar het beklimmen van een vuurtoren. Hee, ik was 4, weet je wat een prestatie dat dan is)! Ik kon laten zien wanneer ik mijn diploma's heb behaald, mét een foto daarbij (klein gemis: waar is de optie 'veterstrikdiploma gehaald'?), ik kon mijn nieuwe familieleden toevoegen (beetje jammer dat dat alleen kan als die Facebook hebben; en nee, mijn neefje en nichtje kunnen nog niet typen), mijn nieuwe huisdieren (en dat is vrij breed interpreteerbaar), en mijn new diseases (seriously Mark? Ik deel veel met de wereld, maar er zijn grenzen).

Ik hoor het jullie denken: 'Wat kan mij het nou schelen dat jij een roze pony hebt geadopteerd?' Nou ja, zolang er mensen op de 'like'-button blijven klikken, blijf ik in ieder geval denken dat ik een superinteressant leven heb. Vind ik leuk!

Ja, sinds de nieuwe timeline staat niet alleen mijn hele huidige leven op internet, maar gewoon mijn hele leven. Of dat goed is? Geen idee. Hoe dan ook zijn er op dit moment slechts 319 vrienden (die echt niet allemaal mijn vrienden zijn maar wel mensen die ergens, op een bepaald punt in mijn leven, mijn pad hebben gekruist) die toegang hebben tot mijn volledige leven en geen 6 miljard. Dan zou je nog het argument aan kunnen voeren dat je toekomstige werkgever zeker naar je Facebook profiel gaat zoeken, maar wat dan nog? Die gaat echt niet denken 'oh, jij had 20 jaar geleden een stomme trui aan, jou nemen we niet aan hoor'. Je blijft altijd nog zelf de controle houden over wat je op je Facebook zet. Ja, die privacy-instellingen zijn misschien veranderd, en ik wil niet zeggen dat ik het daar mee eens bent, maar je telefoonnummer is niet opeens zichtbaar voor heel de wereld als jij niet eerst zelf je telefoonnummer op internet zet. Wat mijn profiel nu laat zien is dat ik ook maar een mens ben; dat lijkt me niet zo'n groot probleem.

Maar even terug, de timeline dus. We houden toch allemaal van herinneringen ophalen (nou ja, bijna allemaal), en daar springt de timeline op in. Vroeger, en nu. Het laat zien wie je bent en hoe je jezelf bent geworden, in plaats van een momentopname. Wat je deelt en met wie heb je, net als voor de timeline, nog steeds zelf in de hand. Dus je kunt ook nog steeds inbrekers uitnodigen door even te melden wanneer je op vakantie gaat en dat op 'public' te laten zien. En mét de nieuwe timeline kan je dan ook nog eens precies aangeven op welke dagen je weg bent. Doe ermee wat je wil!

Fucking with the mind

Ik, als marketing student, wordt natuurlijk niet beïnvloed door reclames. Ik ken de trucjes, ik weet hoe marketeers fucken met mijn mind, en ik hou ervan om slechte reclames af te kraken. Dus.
Toch liggen er 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast. 3 pakken. Ik drink bijna nooit frisdrank, met uitzondering van bij mijn avondeten. Dus waarom liggen er dan 3 pakken Dubbelfrisss in mijn koelkast?

Simpel: het derde pak was gratis. In principe had ik maar 1 pak nodig, maar ja, ik ben ook maar een Nederlander. Als dat derde pak gratis is, dan koop ik het tweede er gewoon bij. Met als resultaat: ik moest de koelkast uit gaan ruimen omdat die pakken er anders niet bij pasten; ik ga meer frisdrank drinken dan normaal omdat die pakken er nu eenmaal toch liggen en het zonde is om ze weg te gooien (dat is helemaal niet gezond); ik heb zojuist betaald voor een pak Dubbelfrisss dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had.

Ondertussen heb ik de illusie dat ik zojuist geld heb bespaard, terwijl ik 92 cent (jahaa, schokkend bedrag) heb uitgegeven die ik zónder aanbieding niet uit zou hebben gegeven. En het product dat ik ervoor heb gekregen zou ik anders niet hebben gemist. En ik moet nu weer een extra keer naar de sportschool (haha, natuurlijk).

Ik, als marketing student, wist bij de aankoop van mijn 3 pakken Dubbelfrisss al dat één of andere marketeer een trucje met mij uithaalde. Ik koos ervoor om mij hier gewoon door te laten beïnvloeden. Is er nog iemand die wil beweren dat hij/zij nooit, maar dan ook nooit, wordt beïnvloed door marketing? Ik geloof het niet!

Gelukkig zitten er ook voordelen aan deze aanbieding. Ik kan nu mijn sporadische gasten laten kiezen wat ze willen drinken in plaats van ze een glas ranja voor te zetten. Er is trouwens een nieuwe smaak: mandarijn-banaan, lekker hoor!

LONDON BABY!

"That's not gonna get annoying."
"LONDON BABY!"
"Okay, I was wrong."
-Joey & Chandler in FRIENDS-

Ooit geïntroduceerd in Friends en tegenwoordig een veelgehoorde kreet. Althans, in mijn kennissenkring. 'London Baby'. Want bij London, hoort baby. Gewoon London klinkt saai. Gewoon London is niet saai. London is geweldig. Vandaar dat ik er ook voor de vijfde keer heen ga. London verveelt niet. En London's calling.

Waarom? In London heb je parken. Veel parken. En die zeldzame keer dat het dan goed weer is (oké, London heeft ook nadelen; je hoeft er niet heen te gaan voor de zon, I'll admit) wordt daar ook zeker gebruik van gemaakt. Als Nederlander sta je even verbaasd te kijken dat er in die parken strandstoelen staan waar je gratis gebruik van kan maken. Ja, GRATIS. Het bestaat.
 London heeft West End. In Nederland moet je wachten tot Joop bedenkt dat ie een musical naar Nederland gaat halen, en dan hopen dat ie in de buurt komt, dat je er kaarten voor kan krijgen, dat ie niet gecancelled wordt, en dat de datum waarop ie in de buurt speelt goed uitkomt. In London staan gewoon tientallen musicals tegelijk, en die staan er rustig 10 jaar. Kies maar uit wanneer je waarheen gaat. En ik als musicalliefhebber kan die optie erg waarderen.
London heeft Wimbledon. Wimbledon is awesome. Voor de hele ervaring moet je de avond van tevoren in de queue gaan staan (Engelsen houden van queuen. Het liefst zo vaak mogelijk. En netjes hè, een rij is een rij, en geen zooitje mensen dat dwars door elkaar staat. Ook dát bestaat), ontbijten met een broodje hamburger (om 6.00am), een kaartje bemachtigen voor het Centre Court, eenmaal binnen nog meer queuen, en als je bedenkt een drankje te gaan kopen (Pimm's, zoals het de echte Brit betaamt) mag je gewoon nog een keer queuen. En waag het niet te queue-hoppen, want dat vinden ze niet leuk. Vervolgens moet je heel hard hopen dat het niet regent (a long shot, want het bijft London) en mocht het dat wel doen en je hebt géén Centre Court ticket: geen nood. Je kan gewoon nóg een keer queuen voor de resale boot om alsnog je ticket te bemachtigen.
London heeft Starbucks. Ja, Nederland ook, maar daar moet je (nou ja, ik) eerst minstens een uur voor reizen. London heeft een Starbucks op elke hoek van de straat. Letterlijk. Persoonlijk hoogtepuntje: de Starbucks op Petty Wales, met daarnaast een Subway (de broodjeszaak) én een Ben & Jerry's scoopshop. Wat gelijk nog een reden is om van London te houden: ze hebben Ben & Jerry's scoopshops (ja in Nederland ook, maar dat is nog langer dan een uur reizen).
In London spreken de mensen Engels. En dus kun je ze verstaan. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Fransen of Spanjaarden, die weigeren zich voor de rest van de wereld verstaanbaar te maken. Irritant! London heeft een tube-system van heb ik jou daar. Dat houdt in dat je in maximaal een half uur van de ene naar de andere kant van de stad kunt reizen, en daarbij maximaal 3 minuten op je metro moet wachten. Als je moet overstappen wordt dat netjes omgeroepen; overal in de stations staan bordjes met routes naar de uitgang of de andere lijnen, en alle lijnen hebben kleurtjes zodat je alleen maar hoeft te onthouden welke kleur lijn je moet hebben (supermakkelijk, dan snappen de Fransen en Spanjaarden het ook!). En met je Oystercard (een soort OV-chipkaart, maar dan zonder daluren en gehackte versies enzo) kan je zo doorlopen; even voor de lezer houden en het poortje gaat open. Mocht je vast komen te zitten, dan staan er genoeg vriendelijke mannetjes die je helpen. Of nou ja, mannetjes.

Want oké, ook London heeft z'n minpuntjes. Britten zijn beleefd. Maar niet leuk beleefd, nee, te beleefd. En daardoor komen ze niet echt warm en vriendelijk over. Probeer vooral niet om gezellig een gesprekje met een random Brit aan te knopen, want hij kijkt je waarschijnlijk raar aan (rare toeristen). Britten blijven liever op zichzelf. Overigens, als je ze de weg vraagt zullen ze je gewoon antwoord geven hoor, don't be afraid. Want ja, ze zijn toch beleefd.
Bijkomend nadeel: Britten zijn over het algemeen niet de knapste mensen die er op deze wereld rondlopen. Maar ach, daar kunnen ze ook niks aan doen.
London heeft nog steeds de pond. Heel authentiek natuurlijk, maar tegelijk ook heel vervelend. Je moet je eurootjes omwisselen, en je krijgt er minder voor terug. Want London is DUUR! En dat is dan ook echt het grootste nadeel aan London. Dus na zo'n weekje vakantie in London, kom je blut terug. Helaas.

Goed, ondanks dat ga ik weer een weekje genieten van het Britse leven. Van Wimbledon, West End en Starbucks. Duimen jullie allemaal even voor me dat het zonnetje schijnt? Tot volgende week!